S300 #4

Έτσι όπως βγαίνει μέσα από τα άρθρα των αστικών μέσων τη βδομάδα που πέρασε, “απεργώ” σύμφωνα με τους φιλοναζιστές Ευρωπαΐστές σημαίνει διαμαρτύρομαι. Διαμαρτύρομαι στην ηγεσία του αστικού συστήματος να λάβει μέτρα για να με κάνει να σταματήσω να διαμαρτύρομαι, να κάνει υποφερτά τα μέτρα και την επιβίωση απλά εφικτή σε ένα μίνιμουμ μέτρο. Οι ίδιοι μάλιστα τονίζουν πως είναι ενάντια στην πατριαρχία, ενώ δεν διστάζουν να βλέπουν την απεργία σαν μια διαμαρτυρία ενάντια σε ένα αόρατο πατέρα-ηγεσία, ο οποίος θα πάρει από το χέρι το λαό και θα του λύσει τα προβλήματά του. Θεωρούν δηλαδή ότι η απεργία απευθύνεται στην ηγεσία και δεν είναι αυτόνομη πράξη πολιτικής ωριμότητας της εργατικής τάξης.  Ο πατέρας αυτός όμως θέλει κάτι συγκεκριμένο για να μπορεί να μας βοηθήσει, την άνευ όρων υποταγή στις λύσεις που μας προτείνει και την υπακοή στο νόμο και την τάξη που αυτός επιβάλλει. Για αυτό το λόγο στην οποιαδήποτε προσπάθεια να σηκώσουμε κεφάλι και να πούμε ότι δεν πιστεύουμε πλέον στις λύσεις αυτές, και άρα να γίνουμε παράνομοι, η τιμωρία του πατέρα (καταστολή) είναι η σωστή λύση για τα άτακτα παιδιά που παρά το γεγονός ότι η διαμαρτυρία τους πρέπει να καταγραφεί για να φανεί ότι ο πατέρας ενδιαφέρεται για τα προβλήματά τους για να μην χάσει τον έλεγχο, εντούτοις πρέπει να μάθουν ποια είναι η θέση τους στην κοινωνία. Παράξενα πράγματα, σαν να μην έχουν γίνει ποτέ απεργίες στο παρελθόν και να μην έχουν καταγραφεί ιστορικά γεγονότα.Έλα όμως που απεργία δεν συμβάδιζε ποτέ με την [αστική] νομιμότητα όταν αυτή μάλιστα επικυρώνει το άδικο και δεν σήμαινε ποτέ απλή διαμαρτυρία απευθυνόμενη προς την ηγεσία;

Weapons of Class Destruction (WCD)

WCD - (όπλα για την καταστροφή των τάξεων) παραδοσιακοί και κανούργοι τρόποι αποδόμησης του κόσμου του κεφαλαίου και των μορφών εκμεταλλευσης και εξουσίας που δημιουργά και αναπαράγει

Be first to comment