Success Stories και άλλα παραμύθια: Ιρλανδία

Η Ιρλανδία βγήκε και επίσημα απο τα μνημόνια, δίνοντας άλλοθι σε καλοθελητές και υποκριτές να μιλούν και να προπαγανδίζουν για επιτυχία. Σημειώνετα ότι επίσημα από την κυβέρνηση, προτείνεται στους μη έχοντες εργασία, ποσοστό 12,5% του πληθυσμού και 25% στους νέους κάτω των 25 ετών, να μεταναστεύσουν στοχευμένα. Για παράδειγμα ένας άνεργος έλαβε επιστολή που του πρότεινε θέσηοδηγού λεωφορείου στην Μάλτα, ενώ σε έναν ηλεκτρολόγο χωρίς δουλειά προτάθηκε να μετακομίσει στο Κόβεντρι της Αγγλίας.

Προτείνεται στους μη έχοντες εργασία, ποσοστό 12,5% του πληθυσμού και 25% στους νέους κάτω των 25 ετών, να μεταναστεύσουν στοχευμένα. Για παράδειγμα ένας άνεργος έλαβε επιστολή που του πρότεινε θέση οδηγού λεωφορείου στην Μάλτα, ενώ σε έναν ηλεκτρολόγο χωρίς δουλειά προτάθηκε να μετακομίσει στο Κόβεντρι της Αγγλίας.

Η Ιρλανδία μπορεί να βγαίνει απο το μνημόνιο αλλά είναι μια άλλη χώρα, το μνημόνιο δεν χρειάζεται πλέον για να γίνουν τα απαραίτητα μέτρα προς την κατεύθυνση που υπαγορεύει το κεφάλαιο, με μια στατιστικομανία η οποία ακόμα και με φιλελεύθερη οικονομική σκέψη μπορεί εύκολα να αποδομηθεί.

Ο φιλελέυθερος οικονομολόγος Πολ Κρουγκμαν έχει ήδη σxολιάσει την “τρίτη ή τέταρτη φορά” που “ανάκαμψε” η Ιρλανδία, και τον τρόπο που χρησιμοποιείται προπαγανδιστικά το Ιρλανδικό success story. Ο ίδιος στην ανάλυσή του αποφαίνει ότι η μείωση στην ανεργία επήλθε λόγω μετανάστευσης, και με κέρδισε την εμπιστοσύνη των αγορών καθησυχάζοντας τους επενδυτές ότι οι πολιτικές λιτότητας θα συνεχιστούν με η χωρίς μνημόνιο.

Με την ίδια λογική το νέο ωράριο που πλασαρίστηκε στην Κύπρο και είχε όπως μας λένε οι “καταναλωτές” ευεργετικά αποτελέσματα, αυτό που έκανε ήταν περισσότερη πίεση στους μικρομεσαίους, αυταπασχολούμενους και έχει διαμορφώσει μια απίστευτη αστάθεια στο εργατικό δυναμικό προκειμένου να δεχθεί δουλειά με πολύ χειρότερους όρους απασχόλησης απ’ ότι μέχρι σήμερα. Όσοι κινούνται “στο παζάρι” θα σας έχουν πει για την τακτική Σιακόλα για παράδειγμα (απασχόληση μόνο Κύριακή ή άδεια την Πέμπτη και δουλειά την Κυριακή στους σταθερά απασχολούμενους). Αν κάποιος/κάποια έχει εργοδοτηθεί μόνο Κυριακή με εισόδημα περίπου 100 με 150 ευρώ, έχετε καταγραφεί στην λίστα με τους απασχολούμενους με την Κυβέρνηση να χρησιμοποιεί τα στατιστικά για να παρουσιάσει θετικά στοιχεία ή να “συγκρατήσει” την αύξηση της ανεργίας. Μην ανυσηχείτε καθόλου για την θεσμοποίηση της άρσης εργατικών δικαιωμάτων που κερδίθηκαν τα τελευταία 100 χρόνια, όπως 8ωρο, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, πολλές φορές ακόμα και κοινωνικές ασφαλίσεις· αυτά είναι πολυτέλειες. Η αξιοπρέπεια που πρέπει να ταυτιζόμαστε είναι αν πηγαίνει καλά η καπιταλιστική οικονομία, όχι αν ικανοποιούνται οι ανάγκες μας.

Πίσω στο Ιρλανδικό θαύμα όμως, τον Ιούνιο νέα ρεπορτάζ κάνουν λόγο για διαψεύσεις σχετικά με την επιτυχία ανάκαμψης:

” Η ιρλανδική οικονομία συρρικνώθηκε το πρώτο τρίμηνο του 2013 κατά 0,6%, για τρίτο συνεχόμενο τρίμηνο […]

Ωστόσο, τα στοιχεία του ΑΕΠ έδειξαν ότι η χώρα παρέμεινε στην ύφεση και ότι το ΑΕΠ της ήταν μειωμένο κατά 0,9% σε σχέση με ένα χρόνο πριν (0,6% σε σύγκριση με το προηγούμενο τρίμηνο).

Η στατιστική υπηρεσία της Ιρλανδίας αναθεώρησε και τα στοιχεία του ΑΕΠ για το τρίτο και το τέταρτο τρίμηνο του 2012, από τα οποία προκύπτει ότι η οικονομία της χώρας συρρικνώθηκε κατά 1% και 0,2%, αντίστοιχα.

Η προηγούμενη εκτίμηση για το ΑΕΠ του τρίτου τριμήνου αναφερόταν σε μείωσή του κατά 0,4%. Ως αποτέλεσμα αυτών των αναθεωρήσεων, η στατιστική υπηρεσία εκτιμά τώρα ότι η ιρλανδική οικονομία αναπτύχθηκε μόλις κατά 0,2% το 2012 αντί 0,9%.

Η Ιρλανδία θα λάβει αργότερα στο 2013 την τελευταία δόση του δανείου που διαπραγματεύθηκε με την ΕΕ και το ΔΝΤ στα τέλη του 2010. Στη συνέχεια, θα πρέπει να βασισθεί στον δανεισμό της από τις αγορές ομολόγων για να καλύψει το ακόμη υψηλό δημοσιονομικό της έλλειμμα.”

Εξάλλου, ο νομπελίστας οικονομολόγος – μεγάλο άλλοθι της Κυπριακής φιλελεύθερης παράταξης – Χριστόφορος Πισσαρίδης, είχε τονίσει (τέλη του 2012) σε διάλεξή του με θέμα την ανεργία την περίοδο της κρίσης ότι με τόσα λεφτά που συσσωρεύθηκαν στα ταμεία των Ευρπαικών ταμείων μπορεί πλέον η Ε.Ε να χρηματοδοτήσει τους επιχειρηματίες για “δημιουργία θέσεων εργασίας” (58′), παραδεχόμενως εμμέσως πλην σαφώς, την τεράστια ανακατανομή του πλούτου από τον απλό κόσμο προς τους κεφάλαιοκράτες που είχαν σκοπό οι μηχανισμοί και τα μνημόνια της Τρόικας. Ενδιαφέρον μάλιστα παρουσιάζει η υποστήριξή του τότε σε Κευνσιανές πολιτικές (Fiscal expansion), αφού όπως έλεγε σε χώρες με σμίκρυνση της οικονομίας κανένας δεν θα υπήρχε λόγος και δεν θα ήθελε να γίνει επενδυτής. Με την λιτότητα “είναι σαν να προσπαθείς να γιατρέψεις έναν ασθενή κάνοντας τον εντομεταξύ πιο άρρωστο και καταλαβαίνοντας σε κάποια φάση ότι έχει πεθάνει”. Ο λόγος που υποστήριξε ποιο “υποφερτά” μέτρα απο την λιτότητα είναι το γεγονός ότι, η επιθετική διαδικασία μπορεί να οξύνει έντονα τις κοινωνικές αντιθέσεις και να υποσκάψει τις “οικονομικές μεταρρυθμίσεις”. Άρα λοιπόν, το μνημόνιο δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια επιθετική μέθοδος επιβολής της κατεύθυνσης στην οικονομία που επιθυμεί το κεφάλαιο, και μετά, όταν το τοπίο θα είναι χαρακτηριστικά καμμένης γης, θα δοθούν κίνητρα (κεφάλαια) σε επιχειρηματίες για να εγοδοτήσουν με χειρότερους πλέον όρους (αφού θα έχουν διαλύσει και διασπάσει το εργατικό κίνημα). Αυτό μας περιμένει στην “άκρη του τούνελ” της κρίσης για όσους φυσικά πιστεύουν στο Ιρλανδικό παράδειγμα, εμμένοντας σε καπιταλιστικό τρόπο ανάπτυξης. Το μεγαλύτερο success story της σύγχρονης Ευρωπαικής πολιτικής, είναι αμφιλεγόμενο ακόμα και μέσα σε φιλελεύθερους κύκλους, δηλαδή δεν εγκυάται την ανάπτυξη της καπιταλιστικής οικονομίας μιας από τις μικρότερες οικονομίες στην Ευρώπη!

Δεν συζητείται καν αν τα μέτρα μπορούν να βοηθήσουν τον κόσμο και τις ανάγκες του, αλλά αν θα βοηθήσουν την καπιταλιστική οικονομία να ανακάμψει, βλέποντας τον απλό κόσμο σαν “παράπλευρη απώλεια”, “κόστος” και “δυνητικά επικίνδυνος “ για τις “οικονομικές μεταρρυθμίσεις”, δηλαδή την στοχευμένη και θεσμοποιημένη καταστροφή εμπορευματικής εργατικής δύναμης για μείωση του κόστους εργασίας. Με άλλα λόγια αυτό που μετριέται είναι άν θα δεχθεί καλύτερα η εργατική τάξη την μείωση των όρων διαβίωσης και εργασίας, ποιο επιθετικά με Μνημόνιο ή πιο απορροφητικά με λιγότερες ταραχές χωρίς.

Είναι ξεκάθαρο λοιπόν, πως το μεγάλο ερώτημα της εποχής μας δεν είναι:

Μνημόνιο ή Χωρίς,

Ευρώ η Λίρα,

Ευρωπαική Ένωση, Κίνα, BRICS ή Αμερική

Το σημαντικότερο ερώτημα είναι πιος έχει τα κλειδιά της οικονομίας, την δυνατότητα να αποφασίζει τι παράγεται και για πιον παράγεται, σε τούντον γέριμο τον τόπο. Έτσι φτάνουμε στο πραγματικό ερώτημα της εποχής μας: Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα.

Weapons of Class Destruction (WCD)

WCD – (όπλα για την καταστροφή των τάξεων) παραδοσιακοί και κανούργοι τρόποι αποδόμησης του κόσμου του κεφαλαίου και των μορφών εκμεταλλευσης και εξουσίας που δημιουργά και αναπαράγει

Be first to comment