The Guardian: Kάθε άλλο παρά ένας φύλακας της ειρήνης, το ΝΑΤΟ είναι απειλή για αυτήν.

 

The Guardian

 

Του Seumas Milne

Μετάφραση: Αγκάρρα

Για του δυτικούς άρχοντες του πολέμου, είναι μια καλή εποχή για να είσαι στην Ουαλία [σύνοδος του ΝΑΤΟ]. Μια στρατιωτική συμμαχία που πάσχιζε για χρόνια να πείσει γιατί ακόμα υπάρχει, έχει μια γεμάτη ατζέντα για την διάσκεψη της στο Νιουπορτ. Το ΝΑΤΟ μπορεί να μην είναι στο κέντρο των σχεδίων του Μπαράκ Ομπάμα και του Ντέιβιντ Κάμερον για ενίσχυση της επέμβασης στην Μέση Ανατολή και την εξάλειψη του αποκαλούμενου Ισλαμικού Κράτους. Αλλά μετά από 13 χρόνια αιματηρής κατοχής του Αφγανιστάν και μιας καταστροφικής επέμβασης στην Λιβυή, η δυτική συμμαχία έχει έναν εχθρό που επιτέλους φαίνεται να ταιριάζει στο προφίλ. Περαστικός από την πρώην σοβιετική δημοκρατία της Εσθονίας σήμερα, ο αμερικανός πρόεδρος διακύρηξε ότι το ΝΑΤΟ είναι έτοιμο να υπερασπιστεί την Ευρώπη από την ‘’Ρωσική επιθετικότητα’’.

Ο ΓΓ του ΝΑΤΟ, Άντερς Φογκ Ρασμούσσεν – που σαν πρόεδρος της Δανίας το 2003 επέμενε ότι το ‘’Ιρακ έχει όπλα μαζικής καταστροφής…το ξέρουμε’’ [sic!]- εξέδωσε δορυφορικές εικόνες που υποτίθεται δείχνουν ότι η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία. Σε παρόμοιο ύφος, ο Βρετανός πρωθυπουργός σύγκρινε τον Βλάντιμιρ Πούτιν με τον Χίτλερ.

Η σύνοδος σχεδιάζει μια γοργή δύναμη αντίδρασης για να ενεργήσει κατά μήκος της ανατολικής Ευρώπης για να αποθαρρύνει την Μόσχα. Η Βρετανία στέλνει στρατεύματα στην Ουκρανία για ασκήσεις. Στην Ουάσιγκτον, τα γεράκια του Κογκρέσσου φωνάζουν για ‘’κατευνασμό’’ [κάνοντας δηλαδή σύγκριση της Ρωσίας με την ναζιστική Γερμανία] και απαιτούν δράση για να δώσουν στην Ουκρανία ΄’μια πιο ικανή πολεμική δύναμη για να αντισταθεί’ στην Ρωσία.

Οποιαδήποτε ελπίδα για τις σημερινές συνομιλίες για συμφωνία κατάπαυσης πυρός από τον Ουκρανό πρόεδρο που θα μπορούσε να τερματίσει την σύγκρουση, ναυάγησε όταν ο Ουκρανός πρωθυπουργός Αρσένη Γιατσένιουκ –ένας αγαπημένος των Αμερικανών- χαρακτήρισε την Ρωσία σαν ‘’τρομοκρατικό κράτος’’ και, ενθαρυνόμενος από τον Ρασμούσεν, απαίτησε να επιτραπεί στην Ουκρανία να μπει στο ΝΑΤΟ. Ήταν ακριβώς η απειλή ότι η Ουκρανία θα τραβιόταν σε μια στρατιωτική συμμαχία εχθρική προς την Ρωσία, παρά την αντίθεση των περισσοτέρων Ουκρανών και της τότε εκλεγμένης κυβέρνησης, που πυροδότησε την κρίση αυτή απ την αρχή. Αντί να διατηρεί την ειρήνη, το ΝΑΤΟ ήταν η αιτία της αυξανόμενης έντασης και του πολέμου.

Και έτσι ήταν πάντα από τότε που το ΝΑΤΟ ιδρύθηκε το 1949, στο αποκορύφωμα του ψυχρού πολέμου, έξι χρόνια πριν την συνθήκη της Βαρσοβίας, υποτίθεται σαν μια αμυντική συμμαχία απέναντι σε μια Σοβιετική απειλή. Ισχυρίζονται συχνά ότι η συμμαχία διατήρησε την ειρήνη στην Ευρώπη για 40 χρόνια, όταν στην πραγματικότητα δεν υπάρχει η παραμικρή ένδειξη ότι η Σοβιετική Ένωση σκόπευε ποτέ να επιτεθεί.

Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, η συνθήκη της Βαρσοβίας διαλύθηκε. Αλλά το ΝΑΤΟ όχι, παρά το γεγονός ότι έχασε τον βασικότερο λόγο για την ύπαρξη του. Αν η ειρήνη ήταν ο στόχος, θα μπορούσε κάλλιστα να είχε μετατραπεί σε μια συλλογική ρύθμιση ασφάλειας περιλαμβάνοντας και την Ρωσία, κάτω από την αιγίδα του ΟΗΕ.

Αντί αυτού, έδωσε στον εαυτό του μια νέα ‘’εκτός έδρας’’ οδηγία για να διεξάγει μονόπλευρο πόλεμο, από την Γιουγκοσλαβία στο Αφγανιστάν και την Λιβύη, σαν η προωθημένη φρουρά μιας κυριαρχούμενης από τις ΗΠΑ παγκόσμιας τάξης. Στην Ευρώπη έστρωσε το έδαφος για πόλεμο στην Ουκρανία με το να σπάσει την δέσμευση που είχαν οι ΗΠΑ απέναντι στην Μόσχα και να επεκταθεί με ανελέητο τρόπο ανατολικά: πρώτα σε πρώην χώρες της συνθήκης της Βαρσοβίας, μετά μέσα στην ίδια την πρώην Σοβιετική Ένωση.

Αλλά το ‘’μεγαλύτερο έπαθλο’’, όπως το έθεσε πέρσι ο επικεφαλής του αμερικανικά χρηματοδοτούμενου National Endowment for Democracy, ήταν η εθνικά διχασμένη Ουκρανία. Μετά την στρατιωτικού ενδιαφέροντος συμφωνία που έκανε η ΕΕ με την Ουκρανία, συνδέωντας την με μια Ρωσική συμφωνία – και μετά από την ανατροπή από ένα πραξικόπημα με την υποστήριξη των ΗΠΑ του διεφθαρμένου μεν αλλά εκλεγμένου πρόεδρου της Ουκρανίας που αρνήθηκε να υπογράψει- δεν ήταν καθόλου παρανοικό για την Ρωσσία να εκλάβει την κατάληψη του γειτονικού κράτους σαν μια απειλή στα κεντρικά συμφέροντα της.

Έξι μήνες μετά, η ρωσικής υποστήριξης, ανατολικο-Ουκρανική αντίσταση στους υποστηριζόμενους από το ΝΑΤΟ εθνικιστές του Κίεβου μετατράπηκε σε κανονικό πόλεμο. Χιλιάδες έχουν πεθάνει και παραβιάσεις δικαιωμάτων έχουν πολλαπλασιαστεί και στις δύο πλευρές, καθώς κυβερνητικά στρατεύματα μαζί με μη τακτικές ομάδες των κυβερνητικών βομβαρδίζουν κατοικημένες περιοχές και απαγάγουν, φυλακίζουν και βασανίζουν σε μαζική κλίμακα όσους υποπτεύονται ότι είναι αυτονομιστές.

Οι Ουκρανικές δυνάμεις, υποστηριγμένες από δυτικές κυβερνήσεις, περιλαμβάνουν οργανώσεις όπως το νέο-Ναζιστικό τάγμα Αζόφ, που έχει σαν σύμβολο αυτό που είχαν οι στρατιώτες των Ναζί τον καιρό του Β’ Παγκοσμίου. Το ολοένα και αυξανόμενα καταπιεστικό καθεστώς του Κίεβου επιχειρεί τώρα να απαγορεύσει το Ουκρανικό κομμουνιστικό κόμμα, που πήρε το 13% των ψήφων στις τελευταίες κοινοβουλευτικές εκλογές.

Αλλά βεβαίως το ΝΑΤΟ, που μέλη του ήταν συχνά φασιστικές κυβερνήσεις στο παρελθόν, δεν καιγόταν ποτέ ιδιαίτερα για τη δημοκρατία. Οι αποδείξεις για τους ισχυρισμούς του περί Ρωσικής εισβολής στην ανατολική Ουκρανία είναι επίσης μηδαμινές. Προμήθειες όπλων και κεκαλυμμένη υποστήριξη των ανταρτών του Ντόνμπας – συμπεριλαμβανομένων ειδικών δυνάμεων και κρατικά υποστηριγμένων μη τακτικών- είναι άλλο θέμα. Αλλά αυτό είναι ακριβώς εκείνο που οι ΝΑΤΟικές δυνάμεις όπως οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Γαλλία έκαναν συνεχώς σε ολόκληρο τον κόσμο για χρόνια, από τη Νικαράγουα μέχρι την Συρία και την Σομαλία. Η ιδέα ότι η Ρωσία εφηύρε μια νέα μορφή ‘’υβριδικού πολέμου΄΄ στην Ουκρανία είναι ακατονόητη.

Βεβαίως ο proxy πόλεμος (πόλεμος μέσω αντιπροσώπων) μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας στην Ουκρανία είναι άσχημος και επικίνδυνος. Αλλά δεν είναι ανάγκη να έχει κάποιος συμπάθεια για τον αυταρχισμό του Πούτιν για να αναγνωρίση ότι το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαική Ένωση, και όχι η Ρωσία, προκάλεσαν αυτή την κρίση –και ότι είναι οι δυτικές δυνάμεις που για να μην φανούν αδύναμες αρνούνται την διαπραγματευόμενη συμφωνία που είναι η μόνη διέξοδος.

Η συμφωνία θα πρέπει να περιλαμβάνει ομοσπονδιακή αυτονομία, ίσα δικαιώματα για μειονότητες και στρατιωτική ουδετερότητα σαν ένα μίνιμουμ- με άλλα λόγια, όχι ΝΑΤΟ. Με το μέγεθος της αιματοχυσίας και το κέντρο βαρύτητας του Κίεβου να κλίνει συνεχώς δεξιά καθώς η οικονομία της χώρας καταρρέει, μόνο οι δυτικοί χορηγοί του μπορούν να παρουσιάζουν σαν κάτι λογικό. Η εναλλακτική, μετά την Κριμαία, είναι η κλιμάκωση και η αποσύνθεση.

Το ΝΑΤΟ αρέσκεται να βλέπει τον εαυτό του σαν την διεθνή κοινότητα. Στην πραγματικότητα είναι μια επεμβατική και επεκτατική στρατιωτική λέσχη πλούσιων ισχυρών κρατών και των δορυφόρων τους που χρησιμοποιείται για να επιβάλει δυτικά στρατηγικά και οικονομικά συμφέροντα. Όπως δείχνει η Ουκρανία, κάθε άλλο παρά ένας φύλακας της ειρήνης, το ΝΑΤΟ είναι απειλή για αυτήν.

Profuso

Ω, πύλες του παραδείσου!

Be first to comment