Διακοπές

Δεν θα πάμε φέτος. Όχι δεν εννοώ το ταξίδι στο Παρίσι, την Σικελία ή την εξωτική Ταϋλάνδη, εννοώ ακόμη και εγχώρια· οποιαδήποτε «απόδραση». Η μισθωτή εργασία είχε τα πάνω της και τα κάτω της φέτος, κυρίως τα κάτω της. Η ευελιξία στην εργασία που μας έλεγαν τελικά μας κατάντησε να αποδεχόμαστε οποιαδήποτε δουλειά -ακόμα και σαββατοκύριακα- απλά για να επιβιώσουμε, να πληρώσουμε το νοίκι. Προέχει η επιβίωση.

Η τουριστική βιομηχανία προϋποθέτει ότι για να πας διακοπές, πρέπει να έχεις χρήματα για να αγοράσεις την ξεκούραση σου. Η αγορά λένε, τα φτιάχνει όλα και οι άνθρωποι παίρνουν αυτά που αξίζουν, ότι δούλεψαν. Εμείς φαίνεται πως δεν αξίζουμε διακοπές επειδή παρά το καθημερινό τρέξιμο για να βρούμε δουλειές, να εκπληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας για να μπορέσουμε να διατηρήσουμε τα κορμιά μας στην ζωή, δεν ήμασταν αρκετά παραγωγικοί για να ξεκουραστούμε μια βδομάδα. Μια βδομάδα διακοπές αξίζει το λιγότερο χίλια ευρώ για δύο άτομα, περισσότερα για οικογένειες με παιδιά. Με μισθό κάτω από αυτό κάθε μήνα είναι αδύνατον να συμπληρωθεί το ποσό.

Δεν θα δούμε ούτε συγγενείς αφού η τουριστική περίοδος σημαίνει αύξηση της ζήτησης των αεροπορικών εισιτηρίων που σημαίνει και αύξηση τιμών, κάτι που για μας είναι απαγορευτικό. 500 ευρώ το άτομο για να μας δουν οι δικοί μας 10 μέρες δεν αξίζει να τους πάρει πίσω οικονομικά περίπου 6 μήνες με ένα χρόνο. Καλά να είναι, έχουμε και το διαδίκτυο για την ώρα.

Η κυβέρνηση χρηματοδοτεί τους επιχειρηματίες και τους ξενοδοχειούχους με την δικαιολογία ότι θα  χαμηλώσουν τις τιμές. Οι επιχειρηματίες στην πραγματικότητα τα χρησιμοποιούν για να κερδίζουν περισσότερα, φέρνοντας φτηνό εργατικό δυναμικό από εκεί που το μεροκάματο είναι ακόμη πιο χαμηλό. Αυτή η πρακτική γίνεται στα πλαίσια της λογικής ότι πρέπει να τονωθεί η επιχειρηματικότητα παρά να ικανοποιηθούν οι ανάγκες μας για λίγη ξεκούραση και ανεμελιά.

Τα ΜΜΕ μας λένε ότι για αυτά τα φαινόμενα φταίει η αισχροκέρδεια και ότι με σωστή ενημέρωση θα μπορέσουμε να αποφύγουμε τους «λίγους» κλέφτες. Η αλήθεια είναι  ότι δε θα μπορούσα ποτέ να κατηγορήσω τον επιχειρηματία για την προσπάθεια του να βγάλει περισσότερο κέρδος. Την επιχείρηση δεν την κάνει γιατί αγαπάει εμένα και την οικογένειά μου, ούτε τον νοιάζει να με ξεκουράσει αλλά για να κερδίσει κάτι απ’ την «παροχή υπηρεσιών». Σε ένα σύστημα άλλωστε που η εκμετάλλευση θεωρείται σαν φυσικό και δεδομένο, η υπερεκμετάλλευση θα θεωρείται πάντα σαν απλά μια μικρή ανωμαλία σε μια κατά τα άλλα φυσική διαδικασία.

Όταν σε αυτό τον τόπο τα ξενοδοχειακά συγκροτήματα συγκεντρώνονται σε πολύ λίγα χέρια είναι δύσκολο να υπάρξει χαμήλωμα των τιμών αφού ελεύθερη αγορά σημαίνει μονοπώλια/καρτέλ και «αν θες – και μπορείς – παίρνεις αν δεν θες – ή δεν μπορείς – όχι». Η δυνατότητα μας να ξεκουραστούμε καθορίζεται από την δυνατότητα του επιχειρηματία να βγάλει κέρδος από άλλους μισθωτούς που βλέπουν την ξεκούρασή μας σαν ευκαιρία να βγάλουν το ψωμί τους. Η ανάπαυση έχει γίνει ακριβό εμπόρευμα, ονομάζεται τουριστικό προϊόν και είναι είδος πολυτελείας για μας. Να μην το βλέπουμε σαν πρόβλημα όμως της εργασίας και της παραγωγής αλλά σαν πρόβλημα κατανάλωσης, αυτό μας λένε τα ΜΜΕ.

Φέτος δεν θα πάμε διακοπές· καλύτερα. Θα φυλάξουμε τα λεφτά της ξεκούρασης για να μην χρειαστεί να αγχωθούμε περισσότερο τον Σεπτέμβρη. Δεν χρειαζόμαστε την ξεκούραση, αφού στην προσπάθειά μας να βρούμε δουλειά, έχουμε ελεύθερο χρόνο να πιούμε μια λεμονάδα να δροσιστούμε. Αυτό πλέον θεωρείται τεμπελιά και ξεκούραση.

Θυμάμαι παλιά που κάναμε διακοπές περίπου δύο βδομάδες. Θυμάμαι επίσης την δυσκολία μας να συνέλθουμε όταν πηγαίναμε πίσω στην δουλειά. Τώρα είμαστε συνέχεια σε εγρήγορση, δεν χάνουμε άλλη μια βδομάδα να συνηθίσουμε. Αυτές οι μέρες μας λένε, ήταν πέραν των δυνατοτήτων μας. Έτσι θα γίνουμε πιο παραγωγικοί.

Διακοπές θα πάνε οι τραπεζίτες, αυτοί που είχαν την οικονομική δυνατότητα να σπουδάσουν στα καλύτερα πανεπιστήμια της Δύσης, οι ψηλόβαθμοι αξιωματούχοι του αστικού κράτους, οι συμβουλάτορες και οι επικοινωνιολόγοι του προέδρου, η πλήρως ενσωματωμένη στο αστικό οικοδόμημα και προστατευόμενη εργατική αριστοκρατία, οι επιχειρηματίες της μεσαίας τάξης που θέλουν να  μας πείσουν πόσο ανίδεοι είμαστε στα οικονομικά ζητήματα. Θα γεμίσουν τις μπαταρίες τους, τα άλμπουμ τους με φωτογραφίες και ωραίες στιγμές, επιστρέφωντας τον Σεπτέμβρη με νέα μέτρα οι πρώτοι και νέους τρόπους στήριξης τους οι υπόλοιποι. Γιατί να μην τους στηρίξουν άλλωστε, αφού και αυτοί περιμένουν να κερδίσουν απ’ την υπόθεση, είτε θεσούλα, οικονομικά είτε αλλιώς. Εμείς δεν θα πάμε διακοπές, εμείς θα περιμένουμε απλά τα νέα μέτρα ελπίζοντας ότι θα μπορέσουμε να επιβιώσουμε μέχρι την επόμενη χρονιά.

Οι διακοπές ήταν από εκείνα τα μικρά σημεία που μας έδιναν την εντύπωση πως δεν θα ασχολούμαστε μόνο με την επιβίωση μας αλλά και για την απόλαυση της ζωής, και ας ήταν πολύ μικρό διάστημα. Οι διακοπές ήταν το όνειρο του χειμώνα, το κίνητρο μας για να αντέξουμε την βαρετή δουλειά που αποδεχτήκαμε για να επιβιώσουμε. Ήταν επίσης ένας σηματοδότης μας έλεγαν ότι αυτό το σύστημα προχωρούσε προοδευτικά, μας ελευθέρωνε χρόνο, τώρα εξανεμίστηκαν και αυτά. Τώρα μας λένε πως δεν αξίζουμε την ξεκούραση. Τώρα δουλεύουμε απλά για να επιβιώσουμε, για να μπορούμε στην συνέχεια να δουλεύουμε.

Είχαν δίκιο όσοι μας έλεγαν ότι με την Ε.Ε θα γινόμασταν όλοι επιχειρηματίες. Η επιχείρησή μας είναι το κορμί μας και ο στόχος μας είναι να το κρατήσουμε στην ζωή. Αν γνωρίζουμε κάτι όμως από την καπιταλιστική οικονομία είναι ότι ο ανταγωνισμός υπάρχει για να κερδίζουν κάποιοι και πολλοί να χάνουν, οι ηττημένοι λοιπόν δεν έχουν δικαίωμα στην  ζωή. Είμαστε μέσα στους πολλούς, μέσα στους ηττημένους. Τα ποσοστά για να είμαστε εδώ που είμαστε άλλωστε ήταν συντριπτικά υπέρ της τωρινής μας κατάστασης. Βλέπετε, αυτή δεν είναι μια ιστορία κάποιου φτωχού που έγινε πλούσιος. Αυτή είναι μια συνηθισμένη ιστορία, ενός φτωχού στην καθημερινότητά του και την πιο πιθανή κατάληξή του. Τη αναπόφευκτη κατάληξη της πλειοψηφίας σε αυτή την σαπίλα που ονομάζουμε καπιταλιστική ανάπτυξη.

Φέτος γνωρίζουμε πολύ καλά γιατί δεν θα πάμε διακοπές, εμείς που την χρειαζόμαστε το περισσότερο. Εμείς που αγχωθήκαμε για αυτήν, που δουλέψαμε για αυτήν, εμείς που την δικαιούμαστε περισσότερο απ’ όλους.

Οργή…

Weapons of Class Destruction (WCD)

WCD - (όπλα για την καταστροφή των τάξεων) παραδοσιακοί και κανούργοι τρόποι αποδόμησης του κόσμου του κεφαλαίου και των μορφών εκμεταλλευσης και εξουσίας που δημιουργά και αναπαράγει

2 Comments

  • Reply July 17, 2014

    Fristuti

    “απλά για να επιβιώσουμε, να πληρώσουμε το νοίκι. Προέχει η επιβίωση.” – ακριβώς, και το ότι προέχει η επιβίωση είναι γιατί ακόμα δεν σκοτώσαμε το ζώο μέσα μας, αυτό δηλαδή που δεν μπορεί να υπερασπιστεί καμιά ιδεολογία, που εν τέλει δεν υπερασπίζεται ούτε καν την ζωή του. “Προέχει η επιβίωση” σημαίνει προέχει η διατήρηση μιας πολιτικής κεφαλαιοκρατικής σταθερότητας έναντι της σοσιαλιστικής ιδεολογίας υπεράσπισης της ζωής και της ανθρώπινης εξύψωσής της. Οι ψευδεπίγραφες αυτές ελπίδες που συντηρούν ακόμα πιο βαθιά την αστική κυριαρχία είναι ο μεταρρυθμιστικός, προσαρμοστικός και συμβιβαστικός τους ρόλος προς μια δήθεν αυτοματοποιημένη και σωτηριολογούσα αλλαγή. Η υπεράσπιση της ζωής και του ανθρώπου είναι μια ταυτόχρονη αντίσταση και άρνηση. Μια αντίσταση σε κάθε τι που δεν έχει την ιδεολογία του να υπερασπίζεται την ζωή και τον ίδιο αλλά και μια διαμαρτυρούσα άρνηση της επιβιώσης. Οι διακοπές λοιπόν υπερασπίζονται την ζωή γι αυτό και απειλούνται. Οι διακοπές έχουν εντός τους την ιδιότητα της διακοπής, εξ ου και ονομάζονται τέτοιες. Η καπιταλιστική παραγωγή και η κοινοβουλευτική της αστική κυριαρχία καταστέλλει ότι την διακόπτει, βλέπε απεργία. Γι αυτό λοιπόν η κυρίαρχη τάξη αποδέχεται στις δομές της όποια κινηματική διαμαρτυρία και όποια διαφωνία, γιατί απλά δεν τις απειλεί… αλλά πάντα υπό ένα όρο, να μην έχει ταξικό περιεχόμενο όποια κριτική και να μην αφήνεται κανενός τύπου ταξικής οργάνωσης, γιατί με αυτό αληθινά και πραγματικά απειλείται.

    Fristuti

    • Reply July 17, 2014

      Weapons of Class Destruction (WCD)

      “Προέχει η επιβίωση” εν τέλει σημαίνει έλλειψη ταξικής πάλης όπως σωστά το λες.

Leave a Reply