Η αντικειμενική αλήθεια του Κομμουνισμού

Φιλοξενούμενο άρθρο

Είναι αυτονόητο ότι ο καπιταλιστικός τρόπος ανάπτυξης και παραγωγής, δεν μπορεί να διαχωριστεί από τα αναγκαία συνεπακόλουθα που αυτός επιφέρει, όπως η φτωχοποίηση, η εκμετάλλευση, η αποξένωση και η ιδεολογική ισοπέδωση των όποιων ταξικών προσδιορισμών και αναλύσεων. Η κυρίαρχη αστική τάξη αυτοσυντηρείται πολιτικο-ιδεολογικά με το να σχετικοποιεί, ν’ αναθεωρεί και να ισοπεδώνει την ιδεολογία, την ιστορία, την πολιτική και τέλος την ίδια την αντικειμενική αλήθεια με σκοπό το κυρίαρχο και εκμεταλλευτικό της ταξικό συμφέρον.

Η αστική ιδεολογία επιδιώκει μια ιδεαλιστική σχετικοποίηση της πραγματικότητας, όπου τα πράγματα προσλαμβάνονται ως ευέλικτα, ελαστικά και εύκαμπτα όπως ακριβώς διαχειρίζεται η αστική τάξη το κεφάλαιο για να μπορεί να διεισδύει σ’ ότι εμποδίζει την κυριαρχία του. Επίσης, η αστική ιδεολογία χαρακτηρίζεται από μια πολιτική πρακτική εναντίωσης της αντικειμενικής διαλεκτικής, ως φορέα της αλήθειας, με την απαίτηση ενός πολιτικού κόσμου σχετικού σε κάθε είδους επιστημονικών αρχών. Ο υποκειμενισμός της, μεταφραζόμενος ως ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, είναι η πολιτικο-ιδεολογική κυριαρχία του σχετικού ωσάν να είναι το ρέον υπόβαθρο της φύσης, της νόησης αλλά και της πραγματικότητας αποκλείοντας έτσι από αυτά την παρείσφρηση μιας έτερης αντικειμενικότητας. Μιας αντικειμενικότητας, δηλαδή, η οποία θα χαρακτηρίζεται από το απόλυτο το όποιο σχετίζεται σ’ αυτήν την περίπτωση με την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής ως αντικειμενική αλήθεια αλλά και ως ιστορική απαίτηση.

Με άλλα λόγια η αστική ιδεολογία αποκλείει κάθε κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής γιατί δεν μπορεί ν’ αντέξει την αλήθεια εντός της. Καμιά μεταρρυθμιστική πολιτική, κανένα προοδευτικό κράτος δικαίου όπως και ουδεμία ριζοσπαστικοποιημένη κοινωνική πολιτική δεν έχει την δυνατότητα εντός του αστικο ταξικού διαμελισμού να αποδεχτεί την αλήθεια του απολύτου. Δεν την αποδέχεται επειδή ακριβώς η ίδια η φύση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής είναι η διάλυση της κοινωνικής ταξικής χειραφέτησης, ενώ η σχετικοποίηση δεν μπορεί παρά να σημάνει την άρνηση για ζωή. Έτσι λοιπόν, η αντικειμενική διαλεκτική ως το εργαλείο προς μια κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής δεν αποκλείει το σχετικό εν γένει αλλά “το σχετικό (που) είναι μόνο σχετικό”.

Σ’ αυτήν την περίπτωση, το σχετικό που δεν είναι μόνο σχετικό μεταφράζεται ως η προσωπική ιδιοκτησία και όχι η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής. Όταν ο Λένιν διατυπώνει ότι: “Για την αντικειμενική διαλεκτική μέσα στο σχετικό υπάρχει και το απόλυτο” ακριβώς εγκαθιδρύει την απόλυτη ελευθερία να είσαι μια κοινωνικοποιημένη προσωπικότητα ή μια απολυτότητα που δεν μπορεί να περιχαρακωθεί στο πλαίσιο του σχετικού. Αυτό προϋποθέτει φυσικά την κοινωνικοποίηση των μέσων της παραγωγής καθώς μόνο με αυτό τον τρόπο εντός του σχετικού μπορεί να υπάρχει το απόλυτο. Ο Λένιν το διατυπώνει σαφέστατα: “για τον υποκειμενισμό και τη σοφιστική το σχετικό είναι μόνο σχετικό και αποκλείει το απόλυτο”. Έτσι, στη περίπτωση που “το σχετικό είναι μόνο σχετικό”, όπως διακρίθηκε από το σχετικό εν γένει, αυτό συνιστά βασικό και δομικό στοιχείο της αποκλειστικότητας του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής συντηρείται με ένα κεκλεισμένων των θυρών πεπερασμένο τρόπο ύπαρξης. Η υπέρβαση, με πλανερό τρόπο, των ταξικών ορίων και ο αποκλεισμός του απόλυτου και του άπειρου, θεωρώντας τα ως στεγανά κι αυτοαποκλειόμενα, επιβεβαιώνεται ως ίδιον της καπιταλιστικής πραγματικότητας. Εδώ μπορεί να διακρίνει κάποιος την αντιφατική διάσταση του υποκειμενισμού όταν και αφού ο καπιταλισμός συσχετίζει το ανεκπλήρωτο πεπερασμένο με την εκπλήρωση της προσωπικότητας και της ελευθερίας. Σε αυτήν την περίπτωση, η εκπλήρωση της προσωπικότητας και η συνεπακόλουθη ελευθερία της διατελείται εντός ενός σχετικού υποκειμενισμού εις βάρος του απόλυτου. “Η κάθε έξοδος από τα όρια δεν είναι και μια αληθινή απελευθέρωση από αυτά” ειδικά όταν αυτά διενεργούν την έξοδό τους μόνο ως σχετικός υποκειμενισμός εις βάρος του αληθινού απολύτου – αληθινού γιατί έχει την αντικειμενική διαλεκτική ως εργαλείο που κρίνει πως, γιατί και ποιό είναι το αληθινό και άρα πως μπορεί να υποστηρίξει το καθολικά ανθρώπινο.

Απεναντίας, μια αληθινή απελευθέρωση από τα όρια δεν μπορεί να γίνει εκτός της φύσης του ίδιου του πεπερασμένου. Καθώς ο καπιταλισμός και η αστική ιδεολογία αρνούνται το πεπερασμένο ως σπέρμα απείρου, η όποια έξοδος από αυτά τα όρια θεωρείται ως ακύρωση της ίδιας της εκπλήρωσης του ανθρώπου ως απειρότητα. Είναι σχετική για την αστική ιδεολογία η ίδια η έννοια του πεπερασμένου άρα μπορεί να είναι εύλογο ν’ αναρωτηθεί κάποιος πόσο σχετική μπορεί να γίνει η ανθρώπινη ύπαρξη ή ακόμα και η ελευθερία.

Η αληθινή εκπλήρωση του ανθρώπου προσδιορίζει το πεπερασμένο με το να “βρίσκεται (και) στο να βγαίνει έξω από τα όριά του, να αρνείται την δική του άρνηση και να γίνεται άπειρο.” Αυτή είναι και η αληθινή φύση του πεπερασμένου, όπου το πεπερασμένο αρνούμενο την δικιά του άρνηση, πολεμάει για το απόλυτο της κοινωνικοποιήσης των μέσων παραγωγής ακυρώνοντας κάθε φορά την σχετικότητα που χαρακτηρίζει την ατομική ιδιοκτησία. Η κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής είναι το απόλυτο της εκπλήρωσης του ανθρώπου ως ελεύθερου υποκειμένου. Το ελεύθερο υποκείμενο πραγματώνεται με την επίτευξη της δικτατορίας του προλεταριάτου που δεν είναι παρά ο διαλεκτικός αντικειμενικός θρίαμβος του ανθρώπου έναντι σ’ αυτούς που τον θέλουν υποδουλωμένο και κατακερματισμένο. Ο συλλογισμός που παραθέτει ο Λένιν από τον Χέγκελ, συνοδεύεται από την σημείωση: “η διαλεκτική των ίδιων των πραγμάτων της ίδιας της Φύσης, της ίδιας της πορείας των γεγονότων”. Αυτό το “ίδιο” του Λένιν ταυτίζεται με τον συμπερασματικό συλλογισμό του εγελιανού “και να γίνεται άπειρο”. Το “ίδιο” και το “άπειρο” που καταδεικνύεται ως η καταφατική άρνηση των ίδιων των πραγμάτων που απαιτούν να είναι ο κομμουνισμός. Με άλλα λόγια, η αντικειμενική διαλεκτική εκφράζει το απόλυτο της ελευθερίας, την ίδια την φύση που δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, που δεν μπορεί παρά να εκπληρωθεί μέσω της επαναστατικής μαρξιστικής θεωρίας ως σοσιαλισμός/κομμουνισμός.

Η αστική ιδεολογία παλεύει και μάχεται για τη συντήρηση και παγιοποίηση της εναντίωσης του αιτήματος μιας κοινωνικής ταξικής επαναστατικής πρακτικής. Όμως γι’ αυτήν, μια τέτοια εκπλήρωση είναι και ο θάνατός της. Γι’ αυτό άλλωστε επιβιώνει με την μονοπωλιακή κρατική της μορφή, με την πολιτικο-ιδεολογική της ιμπεριαλιστική πρακτική. Ο καπιταλισμός δεν θέλει να αφανιστεί γιατί απλά τρέφεται από την κυριαρχία. Ο ίδιος δεν είναι ούτε πεπερασμένος κι ούτε άπειρος αλλά είναι το ενδιάμεσο που βρυκολακιάζει αφού αρνείται το “ίδιο” των γεγονότων και της πραγματικότητας. Προσπαθεί να διαμορφώσει την σχετική του πραγματικότητα, να δημιουργήσει ένα κιβδηλο κόσμο και το επιτυγχάνει με εργαλείο τον πόλεμο καταστρέφοντας τις δημιουργικές δυνάμεις της εργατικής τάξης. Ο ιμπεριαλισμός δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς τον πόλεμο, ο σκοπός ύπαρξής του είναι η ταξική εκμετάλλευση και το κέρδος, η συντήρηση δηλαδή της αιώνιας κοινωνικής σαπίλας.

Ο μαρξισμός, από την άλλη, απαντά καταφατικά στον αφανισμό του γιατί αναγνωρίζοντας την πεπερασμένη φύση του προσβλέπει στην εκπλήρωση του αταξικού άπειρου. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι όταν συνασπιζόμενοι υπό ένα αλληλέγγυο εργατικό επαναστατικό μέτωπο αχρηστεύσουμε την ιμπεριαλιστική μηχανή που παράγει τον πόλεμο, τότε παράλληλα αχρηστεύουμε και το σχετικό της ύπαρξής μας λαμβάνοντας μέρος στην απολυτότητα της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής, εκεί που το άτομο αποσχισμένο από την ‘επιτυχημένη’ μα έμπλεη φόβο θέση του, ψηλαφεί το άπειρο.

Α. Πενέρης

 

 

More Stories
Ψύχωση, τρέλα, πολιτισμός και ο Λούπιτς