Ο μικροαστός ψηφίζει εναντίων

Το πρώτο μάθημα που παίρνει κάποιος για αστική πολιτική είναι ότι η πολιτική είναι πολύ σημαντική για να αφεθεί στο πόπολο. Οι εργάτες δεν γνωρίζουν από την οικονομική οργάνωση μιας κοινωνίας, από σοβαρά ζητήματα, οπόταν αυτό πρέπει να αφεθεί στους επαγγελματίες πολτικούς και τεχνοκράτες. Η πολιτική είναι παιχνίδι για λίγους που εκπαιδεύονται ειδικά για αυτό τον σκοπό, να κάνουν πολιτικές συναλλαγές και ανταλλαγές. Για να πάρει το πόπολο μείωση μόνον 10% αντί 15% (έχουμε και κρίση) πρέπει να συναινέσουν οι ψυχραιμότεροι. Ο διάλογος μητρ των πάντων, διότι και οι εργοδότες και οι εργαζόμενοι φταίνε εξίσου. Αν μη τι άλλο, η γεωπολιτική είναι για μεγάλα μυαλά, που να καταλάβουν οι εργαζόμενοι τι συμφέρονται παίζονται, καλύτερα να αναλάβουν μεγάλοι άνδρες της μπουρζουαζίας που έχουν μεγαλώσει για μεγάλα πράγματα και έχουν σπουδάσει στα καλύτερα πανεπιστήμια.

Οπόταν με την εξύψωση του κοινοβουλευτισμού ως το μόνο τρόπο άσκησης πολιτικής ο μικροαστός αντιλαμβάνεται με αντανακλαστικά φόβου ότι πρέπει να διαλέξει το χειρότερο από το χείριστο, το μικρότερο κακό αφού ποτέ δεν έχει καταφέρει να βρει κάτι που πιστεύει πραγματικά. Θέλει να επιβιώσει αντί να ζήσει. Δεν ψηφίζει ποτέ υπέρ κάποιου όταν δεν υπάρχει προσωπικό όφελος αλλά εναντίων κάποιου άλλου. Ψηφίζει το μικρότερο κακό σαν ανάχωμα του μεγαλύτερου κακού, διότι πιστεύει, συνήθως ώντας ο ίδιος ανενεργός στα κοινά, αυτή την βασική προυπόθεση της αστικής δημοκρατίας. Είναι ρομαντικά ανυπόμονος και φοβερά επιρρεπής στα τυφλά ένστικτα, άρα και τρομερά χειραγωγήσιμος. Στο κάτω κάτω, θα ακούσει τους οικονομιλόγους του Χάρβαρντ και του Λονδίνου δεν θα ακούσει για το φαί που δεν έχει στο τραπέζι του ο εργαζόμενος, τι να καταλάβει ο κακομοίρης ένας απλός εργάτης είναι. Του αρέσουν τα ωραία σπότ και οι αφίσες, θέλει να δει μιαν αλλαγή και ας είναι απλά αισθητική. Διότι παρά να είναι στα σκατά και να τα βλέπει, είναι προτιμότερο τουλάχιστον να βλέπει στο youtube ράδιο αρβύλα, άντε το πολύ και καμιά διαδήλωση στην Λατινική Αμερική/Ασία. Λυπάται ειλικρινά για την κατάσταση σε Αφρική/Μέση Ανατολή. Επιτίθεται σφοδρά σε όσους του λένε ότι είναι μέσα στα σκατά. Ναι αλλά ώσπου να βγώ αποδώ μέσα τι να κάνω;

Οι υπερ-επαναστάτες ακροβατούν μεταξύ δικής τους αδυναμίας να αντιληφθούν την μεγάλη εικόνα και υπαρξιακών αναζητήσεων. Είναι αυτοεξόριστοι στην φούσκα τους. Απορρίπτουν κάθε ενδεχόμενο για την εργατική τάξη και τους από κάτω να μπουν μέσα στα έδρανα της αστικής δημοκρατίας, τα γραφεία της δικτατορίας της αστικής τάξης και να καταλάβουν καλύτερα τον αντίπαλο για να τον ανατρέψουν. Θεωρούν ότι με ομίλους συζητήσεων, με συνθήματα τοίχου και ενίοτε και καμιά τουφεκιά σε κανά κτίριο ότι η αστική τάξη τους βοβάται. Αμ δε…τους χρησιμοποιεί κιόλας. Όσοι δεν έχουν φτάσει στον μηδενισμό, έχουν βρει μια γωνιά και φωνάζουν για να κάνουν αντίλαλο. Οι συνεχείς πράξεις συμβολισμού δείχνουν και την ψυχαναλυτική διάσταση του ζητήματος.

Ο συνειδητοποιημένος εργαζόμενος σπάζει αυτό το φαύλο κύκλο. Και επειδή η πολιτική δεν είναι ποδόσφαιρο για να ψηφίζει όποιον έχει ευκαιρία να πάρει το πρωτάθλημα, η ψήφος σε εκλογές αστικής δημοκρατίας (και όχι δημοκρατίας γενικά και αόριστα) είναι μια από τις διάφορες δράσεις που πρέπει να γίνουν και όχι η μοναδική. Αντιλαμβάνεται ότι όσο ενδυναμωμένο είναι το κόμμα του, τόσες περισσότερες πληροφορίες θα έχει να επεξεργαστεί η τάξη του. Διότι θέλει αλλαγή και παλεύει για αυτήν, δεν είναι οπαδός στην κερκίδα να παρακολουθεί το θέαμα και να βρίζει για εκτόνωση. Δεν το έχει σαν αυτοσκοπό να δημιουργήσει ομίλους συζητήσεων ή να κατακεραυνώσει τους αστούς πολιτικούς που στο κάτω κάτω κάνουν την δουλειά τους, αλλά για να οργανώσει την πάλη της τάξης του και να αναλάβει εξουσία. Δεν συμμετέχει στο θέαμα και το ξέρει ότι αυτό δεν κάνει ιδιαίτερα καλό στην υστεροφημία του, αλλά ο κόσμος που παλεύει να δημιουργήσει δεν έχει ανάγκη αυτή την επίπλαστη εικόνα. Αυτή είναι όμως σοβαρή υπόθεση που θέλει ευθύνη και δέσμευση που κανένας μικροαστός δεν μπορεί να την δώσει. Δεν φοβάται την αλήθεια, δεν φοβάται την επανάσταση.

Και σκέφτεται ο μικροαστός: κι’ αν δεν πετύχει η επανάσταση και μείνουμε έτσι εκτεθημένοι; Καλύτερα youtube!

 

* Φώτο: The Petty Bourgeois Philistine John Heartfield Gone Wild, John Heartfield and George Grosz, 1920

More Stories
Η οικονομία του Χίπστερ: το παράδειγμα της Λευκωσίας