Πες κάτι αριστερό ρε διάολε…

Φίλοι-ες και σύντροφοι-ες σήμερα ξυπνώ κάνω τον καφέ πριν πάω δουλειά και προσπαθώ να βρω καμιά είδηση ελπίδας, πραγματικά προσπαθώ. Θυμάμαι τις συνεχείς ειδήσεις για δήθεν στήριξη της Κύπρου (δηλαδή του μεγάλου κεφαλαίου) από την Ε.Ε, το σώσιμο και την ασφάλεια που δημιούργησε στην περιοχή η περαιτέρω εμπλοκή των Αμερικανών και τα σάλια των εδώ κοσμικών τους. Θυμάμαι τις υποσχέσεις για την ανάγκη να χρησιμοποιήσουμε το φυσικό αέριο και ενδεχομένως οποιαδήποτε ποσοτητα πετρελαίου βρεθεί “για την προώθηση της ειρνήνης και της  σταθερότητας στην περιοχή”.

Δεν ξέρω για σάς, αλλά εγώ δεν νιώθω καμιά ασφάλεια. Στο Κυπριακό οι συνομιλίες σταμάτησαν, η κυβέρνηση τιμά πραξικοπηματίες σαν απότοκο της εσωτερικής και εξωτερικής της πολιτικής, υπάρχουν απευθείας προκλήσεις από τον Τουρκικό στρατό στην ΑΟΖ της Κύπρου, τα Τουρκικά πλοία κοντεύουν της Λεμεσού, οι Αμερικανοί μιλάνε πιο ξύλινα και από τα έπιπλα του ΙΚΕΑ, η διαφθορά, τα σκάνδαλα και οι κόντρες μεταξύ τμημάτων της αστικής τάξης για το πιος θα πάρει τον έλεγχο και περισσότερο κομμάτι από την πίττα θέτει την ακαιρεότητα του λαού σε απόλυτο και άμεσο κίνδυνο. Τα ΜΜΕ της χώρας προσπαθούν να παρουσιάσουν την κατάσταση σαν “βήματα μπροστά” και “αναβάθμιση της γεωστρτηγικής μας θέσης”.

Σήμερα λοιπόν διαβάζω πως η κυβέρνηση προσπαθεί να περάσει νομοσχέδιο που να την δίνει το δικαίωμα να πουλάει κρατική γη, με άμεσο αποτέλεσμα να κινδυνεύουν μεγάλες εκτάσεις κοινής γης να βγαίνουν προς πώληση, αποκρύβοντας τα ταξικά και άλλα (πχ. περιβαλλοντικά) συμφέροντα που παίζονται.

Μέσα σε όλη αυτή την οπισθοχώρηση, υπάρχουν ακόμη αριστεροί οι οποίοι δεν έχουν πεισθεί ότι υπάρχει εργατική τάξη. Τα νομοσχέδια για ξεπούλημα του πλούτου της χώρας, σε συνδυασμό με οπισθοχώρηση σε όλα τα μέτωπα, σε όλους τους κλάδους της οικονομίας θέτουν επιτακτική άνάγκη για αντεπίθεση και το μόνο που ακούμε είναι νομικές παπαρολογίες περί συνταγματικότητας και δικαίου. Χαρτοπόλεμος να φοβηθεί ο λύκος απ’ τα πρόβατα. Αν είναι δυνατόν! Αυτό προκαλεί περισσότερη οργή απ’ τα μέτρα που παίρνονται.

Σήμερα, το ξενοδοχείο Le Meridien αναφέρει η εφημερίδα Καθημερινή θα απολύσει ως πλεονάζον 400 εργαζόμενους, μέσω μιας νομικής λεπτομέρειας. Και τι κάνουμε; Γυρεύουμε τρόπους να τιμωρηθούν δικαστικώς ή αν είναι παράνομοι. Δηλαδή προσπαθούμε να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι δεν έχουμε καπιταλισμό. Ότι η αστική δικαιοσύνη είναι ουδέτερη και θα μας δώσει εργαλεία για να πολεμήσουμε την εργοδοσία. Η οικονομία του μεγάλου κεφαλαίου εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον ξενοδοχειακό τομέα. Ο ξενοδοχειακός τομέας είναι από τους λίγους που η ταξική συνείδηση είναι ανεπτυγμένη ως ένα βαθμό. Και ερωτώ: τι κάνουν τα ταξικά συνδικάτα, θα προσπαθήσουν να βρουν τρόπους να υποτακτούν χωρίς να διαμαρτυρυθούν οι εργαζόμενοι ή θα αποφασίσουν να συγκρουστούν με το κεφάλαιο να δείξουν πιος παράγει τον πλούτο σε αυτό τον τόπο;

Πως περιμένουν να χτιστεί αγώνας και αντίσταση με συνεχείς υποχωρήσεις και αποδοχή της αστικής ιδεολογίας περί εθνικής ομοψυχίας και ανάγκης να υπάρξει σταθερότητα και συναίνεση;

Ιδού η ρόδος, ιδού και το πήδημα.

Πέστε κάτι αριστερό ρε….έστω κάτι πολιτισμένο!!!

* Φώτο από την ταινία του Νάννι Μορέττι – Απρίλης (1998)

Weapons of Class Destruction (WCD)

WCD - (όπλα για την καταστροφή των τάξεων) παραδοσιακοί και κανούργοι τρόποι αποδόμησης του κόσμου του κεφαλαίου και των μορφών εκμεταλλευσης και εξουσίας που δημιουργά και αναπαράγει

Be first to comment