Σολιψιστική παράκρουση

 

Κάποτε η αριστερά χλεύαζε τον Χρυσοχοείδη του ΠΑΣΟΚ γιατί παραδέχτηκε ότι ψήφισε το μνημόνιο χωρίς να το διαβάσει.

Ένα μεγάλο κομμάτι αυτής της αριστεράς σήμερα υποστηρίζει τις διαπραγματεύσεις της Ελληνικής κυβέρνησης με αισιοδοξία, ελπίδα και πανηγύρια, όχι απλώς χωρίς να έχουν δει τις δημοσιευμένες προτάσεις με τις οποίες κατεβαίνει στις διαπραγματεύσεις, αλλά αρνούμενοι να τις δουν, αρνούμενοι να παραδεχτούν ότι υπάρχουν καν τέτοιες μνημονιακές προτάσεις ή ότι υπήρχαν εδώ και βδομάδες, αρνούμενοι να αποδεχτούν ότι το επίσημο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος μετουσιώθηκε σε αυτές τις προτάσεις, εμμένοντας στην πεποίθηση ότι ζουν σε ένα φαντασιακό κόσμο όπου η κυβέρνηση προσέρχεται με προτάσεις ρήξης, προτάσεις φιλολαικές και αντιμνημονιακές λόγω της δικής τους προσωπικής νοηματοδότησης του Όχι.

Αφού αυτό θα ήθελαν οι ίδιοι να υπάρχει, και υπάρχει μες στο μυαλό τους, τότε δεν μπορεί παρά να υπάρχει. Στην φιλοσοφία αυτό λεγόταν σολιψισμός:

”Ο σολιψισμός (από το λατινικό solus ipse = ο ίδιος μόνο) ή εγωμονισμός είναι ιδεαλιστική υποκειμενική θεωρία, σύμφωνα με την οποία δεν υπάρχει τίποτε άλλο στον κόσμο εκτός από το υποκείμενο, τον άνθρωπο και τη συνείδησή του. Όλα τα άλλα μέσα στο σύμπαν, ακόμα και το γένος των άλλων ανθρώπων, δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα, αλλά μόνο στη συνείδηση του υποκειμένου και η ύπαρξή τους δεν είναι παρά ένα παράγωγο της συνείδησής του. Έτσι το υποκειμενικό “Εγώ” μαζί με το συνειδησιακό του περιεχόμενο γίνεται το μοναδικό ον, ενώ όλα τα άλλα Εγώ είναι απλά ιδέες του “δικού μου Εγώ”. Ως θεωρία βρίσκεται κοντά στον υποκειμενικό ιδεαλισμό.

Ο σολιψισμός είναι η πιο ακραία μορφή του γνωσιολογικού ιδεαλισμού. Θεωρεί τις παραστάσεις αυθαίρετες και κενές από κάθε περιεχόμενο αφού δεν αντιστοιχούν σε αντικειμενικές πραγματικότητες ενώ παραδέχεται τη μοναδικότητα του ανθρώπινου υποκειμένου αρνούμενος τη σωματικότητά του και το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζει”

Στην αντίπερα όχθη βρίσκεται όμως ο ιστορικός υλισμός. ”Γιατί όπως ένα άτομο δεν το κρίνουμε από την ιδέα που έχει για τον εαυτό του, έτσι και μια εποχή ανατροπής δεν μπορούμε να την κρίνομαι από τη συνείδηση που έχει για τον εαυτό της ίσα-ίσα αυτή τη συνείδηση πρέπει να την εξηγήσουμε με τις αντιφάσεις της υλικής ζωής, με τη σύγκρουση που υπάρχει ανάμεσα στις κοινωνικές παραγωγικές δυνάμεις και στις παραγωγικές σχέσεις.”

 

Bonus track:

11026158_914057618660832_3881415696102032096_n

Profuso

Ω, πύλες του παραδείσου!

Be first to comment