Σημειώσεις για τις Ευρωεκλογές – 2014

Μετά τις Ευρωεκλογές του 2014, η Ευρώπη βρίσκεται μπροστά στην μεγαλύτερη άνοδο της ακροδεξιάς και του φασισμού από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μάλιστα όχι μόνο δεν φαίνεται να έχει φτάσει την ακμή της αλλά μάλλον τώρα αποκτά δυναμική. Στην Κύπρο δεν αποτυπώθηκε μόνο με το 2,69 του Ελαμ. Οι φιλελεύθεροι του ΔΗΣΥ βρέθηκαν αμήχανοι να πρέπει να πανηγυρίσουν μια εκλογική περίοδο που είχε σαν επισφράγισμα τον σαρωτικό θρίαμβο της Ελένης Θεοχάρους που εκφράζει την εθνικιστική-ακροδεξιά πλευρά του κόμματος και το φιάσκο -νοθεία του αποκλεισμού χιλιάδων Τουρκοκυπρίων από το δικαίωμα ψήφου με πρωτοστάτη τον προκλητικότατο κ.Χάσικο. Μάλιστα ένα βήμα πριν από την εκλογή του έφτασε και ο Λευτέρης Χριστοφόρου, ενώ στην τελευταία θέση εξήλθε η λεγόμενη πιο προοδευτική υποψήφια του ΔΗΣΥ. Το γεγονός μάλιστα ότι η ίδια προοδευτική όπως λέει υποψήφια προσπάθησε να αυξήσει τα ποσοστά της την τελευταία στιγμή παρευρισκόμενη και υποστηριζόμενη από εθνικιστές και εθνικίστριες (Μαίρη Κουτσελίνη) αλλά και δηλώνοντας σε συνεντεύξεις της  ότι τα μνημόσυνα του Γρίβα από την συντριπτική πλειοψηφεία του κόμματος που εκπροσωπούσε ήταν “προσωπικές πεποιθήσεις” τις οποιες σέβεται αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Επίσης η ένοχη σιωπή και η στάση πολλών φιλελευθέρων απέναντι στην προαναφερθείσα νοθεία που προσβάλλει ακόμη και τους θεσμούς μιας αστικής δημοκρατίας, δείχνει την υποκρισία αυτών που υποτίθεται πως θέλουν λύση περισσότερο απ όλους. Η απερχόμενη λοιπόν περίοδος μας έδειξε περίτρανα ότι η ελπίδα πως ο ΔΗΣΥ εκφράζει κάποιον γνήσιο προοδευτικό φιλελεύθερο κοσμοπολιτισμό (που έκανε πολλούς αριστερίζοντες να τον ψηφίσουν πρόσφατα) είναι μια απάτη που περισσότερο απευθύνεται προς τον κόσμο στα αριστερά παρά προς τους ίδιους τους φιλελεύθερους του ΔΗΣΥ.

Η αξιότιμη προσπάθεια της Δράσυ-Eylem ίσως να μην απέδωσε όσο έλπιζε (παρόλο που θα είχε καλύτερο ποσοστό αν δεν αποκλείονταν Τουρκοκύπριοι ψηφοφόροι) αλλά αξίζει συγχαρητήρια μιας και ήταν ο πρώτος δικοινοτικός συνδυασμός. Παρόλα αυτά φαίνεται λίγο δύσκολο να αποκτήσει δυναμική. Ακόμη και να διαγράψουμε κατ’ αρχήν τον κίνδυνο ομογενοποίησης των Τ/Κ ως μια ενιαία κοινότητα (σύμφωνα με τις θέσεις της κίνησης), που και ιστορικά αλλά και αντικειμενικά είναι λάθος, στην τελική είναι προσπάθεια που δεν προσφέρει ουσιαστικά καινούργιες επιλογές μιας και κινείται γύρω από τις θέσεις του ΑΚΕΛ με την διαφορά ότι υπολείπεται την μαζική εργατική βάση, οπότε σε πολλούς μοιάζει μια προσπάθεια δημιουργίας (με όραμα το Σύριζα) ενός ΑΚΕΛ χωρίς ΑΚΕΛ, δηλαδή χωρίς τα κάποια υπολείμματα εργατικής και κομμουνιστικής βάσης που περιέχονται στο ΑΚΕΛ, που για πολλούς ”εκσυγχρονιστές” θεωρούνται βαρίδια που εμποδίζουν το κόμμα από το να ”εκμοντερνιστεί” πλήρως.

Πέραν από κύκλους εντός του ΑΚΕΛ κανένας συνδυασμός ή κόμμα δεν κινείται στη βάση ταξικής απάντησης στο ζήτημα της Ε.Ε. Ο λαός αν και αντίθετος στις πολιτικές τις Ε.Ε δεν έχει καταλάβει το ρόλο της και πως λειτουργεί, κατι που φάνηκε και σε πρόσφατες δημοσκοπήσεις πριν από τις κάλπες, ο αριθμός που αναλογούσε στην αντίθεση προς Ε.Ε ήταν σαφώς πολύ χαμηλότερος από το ποσοστό ενάντια στις πολιτικές της Ε.Ε. Όλα τα κόμματα και οι συνδυασμοί πλην του ΔΗΣΥ έχουν εκφράσει αμφιβολίες κατά πόσον η Ε.Ε μπορεί να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις για έξοδο της οικονομίας του κεφαλαίου από την κρίση. Για αυτό το λόγο στον ΔΗΣΥ το ξέρουν, και ας προσπαθούν επικοινωνιακά να το κρύψουν πως η νομιμοποίηση των πολιτικών που επικαλούνται έχουν απήχηση στο 37.75% του 40% της χώρας (και αν μετρήσουμε και τους αποκλεισθέντες ακόμη λιγότερο). Χρειάζεται λοιπόν μια πολιτική δύναμη να μην εκφράσει απλώς αντίθεση στην πολιτική που ασκείται στην Ε.Ε, αλλά να πει ξεκάθαρα στην εργατική τάξη ότι από τα μέσα η Ε.Ε δεν αλλάζει. Ενδεχομένος να χρειαστεί να αναλύσει στα μέλη και τους φίλους του, την ιστορική πορεία της Ε.Ε αλλά και τις βασικές συνθήκες που την συγκροτούν.

Θεωρούμε ότι πρωταρχική προσπάθεια μας θα πρέπει να είναι η προώθηση του κομμουνιστικού προτάγματος, της καλλιέργειας ταξικής συνείδησης, της επαναφοράς μέσω της λαικής μνήμης της αριστεράς αυτών ακριβώς των στοιχείων που άλλοι θεωρούν βαρίδια και ”παρωχημένα”, δηλαδή του κομμουνιστικού προτάγματος, της ταξικής πάλης, της γνώσης ότι υπάρχουν δύο ουσιαστικές πλευρές σε αυτή την κοινωνία: η αστική τάξη και η εργατική τάξη, και όποιος δεν είναι με την μία είναι με την άλλη. Η ανάγκη υπενθύμισης και εμπέδωσης αυτής της απλής αλήθειας, κατά άλλους ”απλοικής”, ”ξεπερασμένης”, ”παρωχημένης”, θα πρέπει να είναι η βασική κινητήριος δύναμη, ο βασικός σκόπος κάθε ομάδας, κάθε οργάνωσης, κάθε πόλου ανθρώπων που θέλει να προχωρήσει την κοινωνία μπροστά και να παλέψει για κάτι καλύτερο. Αυτή οφείλει να είναι η κατεύθυνση μας και όχι η συριζοποίηση της κυπριακής αριστεράς. ”Πρώτη φορά αριστερά” (σύνθημα του Σύριζα) έχουμε δει στην Κύπρο…το μάθημα το μάθαμε: Δεν μπορεί και δεν πρέπει κόμμα που θέλει να υπερασπιστεί την εργατική τάξη να πιστεύει ότι μπορεί να πάρει τον ρόλο της αστικής εξουσίας και να διαχειριστεί τον καπιταλισμό, ειδικά σε περιόδους βαθιάς κρίσης θεωρώντας ότι μπορεί να κάνει ανθρώπινο τον καπιταλισμό σε σήψη, ότι μπορεί ”να ισιώσει τον νούρο του σσίλλου”. Η θέση ενός τέτοιου κόμματος είναι μέσα στην ταξική πάλη και ας χάσει και ποσοστά. Δεν μπορεί η ταξική πολιτική να κρίνεται με όρους πολιτικού μάρκετιγκ, αλλά με την ένταση και την στρατηγική με τους οποίους διεξάγει, αν διεξάγει, τους ταξικούς αγώνες.

Πέρα από την νίκη της δεξιάς και την άνοδο της ακροδεξιάς, οι εκλογές αυτές στην Κύπρο έδειξαν, έστω σε μικρό βαθμό, ότι υπάρχει υλικό, ότι έστω και κάποιος κόσμος παρά την κυρίαρχη ιδεολογία, παρά την προπαγάνδα, πιστέυει ότι δεν μπορεί, πρέπει να υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος που η μισή περίπου κοινωνία κάποτε περήφανα λέγονταν κομμουνιστές.

Για την Ευρώπη: Πολλά έχουνε λεχθεί για την άνοδο της ακροδεξιάς. Υπάρχει κάτι που πρέπει να τονιστεί. Δεν είναι η κρίση η βασική αιτία αυτής της ανόδου. Η κρίση ήταν η φλόγα που άναψε το καύσιμο υλικό που αστική ιδεολογία και κυριαρχία μάζευε τόσο καιρό. Όπως τόσες φορές έχουμε πει σε αυτήν την ιστοσελίδα, κάθε ιδεολογικό στοιχείο της ακροδεξιάς και του φασισμού έχει ήδη καλλιεργηθεί από την αστική ιδεολογία. Σε συνάρτηση με αυτό, η άνοδος, σε κυβερνητικά επίπεδα, της ακροδεξιάς σε Γαλλία και Βρεττανία επίσης διαβάζεται συχνά λάθος. Η προσπάθεια να ενοχοποιηθούν οι λαοί με την κατηγορία ότι γέννησαν αυτά τα ακροδεξιά ”κινήματα” είναι παλιό κόλπο. Δεν είναι σκέτα η λαική αγανάκτηση και η φτώχεια που μεγέθυνε και εκφράστηκε μέσα από αυτά τα κόμματα, αλλά η τάση σημαντικού κομματιού του κεφαλαίου για αναζήτηση άλλων διόδων ώθησε τα μεγάλα ΜΜΕ (π.χ. ο μεγιστάνας των ΜΜΕ Μέρντοκ είχε δηλώσει την στήριξη του στο UKIP όπως και κομμάτι του Λονδρέζικου χρηματοπιστωτικού κέντρου που θέλει να προστατεύσει την ανταγωνιστηκότητα του από τυχόν επεμβάσεις της ΕΕ) να υπερπροβάλλουν και να σπρώχνουν τα ήδη ιδεολογικά προετοιμασμένα τμήματα του πληθυσμού προς αυτά τα κόμματα που βεβαίως κάθε άλλο παρά δημιουργήθηκαν από τον λαό. . Τις τελευταίες δεκαετίες η ΕΕ βρίσκεται, σε συνδυασμό και με την πρόσφατη κρίση, σε προβληματική κατάσταση. Παρά την προσπάθεια για αύξηση της θέσης και του ρόλου της στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα μέσω της Ευρωπαικής ενοποίησης, βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι της γεωπολιτικής της ιστορικής ανάπτυξης. Από την μια οι παλιοί στενοί δεσμοί με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ και από την άλλη ο κίνδυνος το τίμημα για αυτή την σχέση να πληρωθεί με την βαθιά πτώση της ισχύς της και της ”βιωσιμότητας” του Ευρωπαικού σχεδίου μέσω της απωλειας της εξασφάλισης ενέργειας από τα ανατολικά (Ρωσσία). Από τον καιρό ήδη του Ναπολέωντα, όποιος ήθελε να εξασφαλίσει την ισχύ της Ευρώπης έπρεπε να εξασφαλίσει την κατοχή ή την συνεργασία με την Ευρασία, πόσο μάλλον σήμερα που το θέμα των αγωγών αερίου και πετρελαίου είναι κρίσιμο. Αυτή η αντίθεση στην οποία βρίσκεται η Ευρώπη, την πνίγει και αυτό αντιλαμβάνεται μέρος του κεφαλαίου που οδηγεί αυτές τις τάσεις της δήθεν ”ευρωσκεπτικιστικής” δεξιάς-ακροδεξιάς που θέλουν τον Πούτιν και την Ρωσσία περισσότερο σύμμαχο παρά εχθρό (και στην Γερμανική αστική τάξη υπάρχει έντονο αυτό το θέμα), για να λειτουργήσει σαν πνεύμονας ασφάλειας για τηνΕυρώπη που χάνει θέσεις από τα BRICS, ή όπως μασκαρεμένα το παρουσιάζουν, για την αναγέννηση του ”Γαλλικού” ή ”Βρετανικού έθνους”. Αυτές οι αντιφατικές τάσεις και τα αντικρουόμενα συμφέροντα των Ευρωπαικών αστικών τάξεων θα καθορίσουν σημαντικά την πορεία της Ευρώπης. Η Ευρωπαική ακροδεξιά δεν είναι ξενόφερτη, δεν είναι ξένο σώμα στο κοινωνικο-οικονομικό σύστημα της Ευρώπης, είναι γέννημα θρέμα της αστικής της τάξης, και όχι του οποιουδήποτε ”Πούτιν” ( του νέου Σαντάμ για κάποιους) ούτε της εργατικής τάξης.

 

 

Profuso

Ω, πύλες του παραδείσου!

2 Comments

  • Reply May 29, 2014

    CyM

    1. Η μόνη αναφορά σου σε κόμμα με ξεκάθαρο ταξικό (αντιμπεριαλιστικό βλ. ΕΕ λόγο) εν σε κύκλους του ΑΚΕΛ που ως τώρα σημεία ζωής δεν έχουν δώσει. Εκτός τζι΄αν ξέρετε κάτι που εν ξέρουμε. Τζιαι μετά τζείν’το ΣΚΚ που το βάλλεις; Όξα πρέπει να περιμένουμε των του ΑΚΕΛ να μας κάμουν σινιάλο;

    • Reply May 29, 2014

      Weapons of Class Destruction (WCD)

      Να ξεκινήσω από το τέλος: το ΣΚΚ δεν είναι καταγραμμένη δύναμη διότι (εαν είμαστε σοβαροί) δεν διαπιστώνουμε ότι μπορεί (για την ώρα τουλάχιστον) ούτε να μεγαλώσει σε κάτι μαζικό, ούτε να δώσει προοπτική. Είναι απλά συνθήματα, τα οποία ναι μεν κινούνται σε μια κατευθυνση που θεωρούμε συγγενική προς το κομμουνιστικό πρόταγμα (λεκτικά), αλλά δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από σύνθημα.

      Για το άλλο σου ερώτημα, πρέπει να πούμε εξ αρχής ότι αυτό το άρθρο δεν επιχειρεί να κάνει κριτική στις επιλογές της ηγεσίας του ΑΚΕΛ, αλλά να καταγράψει την κατάσταση έτσι όπως διαμορφώνεται. Υπάρχει κόσμος στο ΑΚΕΛ με Σοβιετική παιδεία, που είναι Μαρξιστές-Λενινιστές, που προβάλλουν την ταξική πάλη σαν το μόνο τρόπο χειραφέτησης. Είναι γεγονός αυτό. Τώρα το πόσο δυνατοί είναι αυτοί οι κύκλοι δεν θα απαντηθεί εδώ και τώρα. Σημασία έχει πως το υλικό για κίνηση του ιστορικού ρόλου της εργατικής τάξης υπάρχει στο ΑΚΕΛ και πουθενά αλλού που να φαίνεται για την ώρα.

      Οι άλλοι σχηματισμοί είτε είναι πάρα πολύ μικροί και πασχίζουν με την εσωστρέφεια, είτε είναι τόσο ανοιχτά αντικομμουνιστές που διερωτόμαστε γιατί δεν ενσωματώθηκαν μέχρι σήμερα σε άλλα κόμματα τύπου ΕΔΕΚ ή ΔΗΚΟ ή οπουδήποτε αλλού. Ο αρθρογράφος δεν προτείνει να περιμένεις το ΑΚΕΛ να σου κάνουν σινιάλο, είναι στο χέρι όλων των ταξικά προςανατολισμένων το κατά πόσο θα ενταθεί η ταξική πάλη. Η προσωπική μου άποψη είναι πως το ΑΚΕΛ έχει ακόμη κρίση ταυτότητας, και για όσο καιρό θα παραμένει στον αέρα και δεν διαλέγει ξεκάθαρα μεριά όλοι οι υπόλοιποι θα νιώθουν “στον αέρα”. Ο λόγος είναι ότι το ΑΚΕΛ έχει μια ποιοτική διαφορά από τα άλλα σχήματα, έχει ιστορία και είναι πράγματι χτισμένο απ’ τα σπλάχνα της εργατικής τάξης, ασχέτως της πολιτικής που ακολουθεί και τα όποια λάθη μπορεί να κάνει. Όπόταν τα πράγματα τα αναλύουμε όπως είναι, και όχι όπως θα θέλαμε να είναι. Ευτυχώς ή δυστυχώς όλοι εξαρτιώνται από τις αποφάσεις του κόμματος της εργατικής τάξης. Το πόσο σύντομα θα αποφασίσει προς τα που θα κινηθεί εξαρτάται και από εσωτερικές και εξωτερικές πιέσεις καθώς και από τις καταστάσεις επί του εδάφους. Η Αγκάρρα έχει τοποθετηθεί ανοιχτά για το που πρέπει να είναι αυτή η κατεύθυνση. Εμείς λέμε ότι η ταξική συνείδηση και το κομμουνιστικό πρόταγμα είναι πιο κρίσιμα και αναγκαία από ποτέ.

Leave a Reply