Ταξικό Μίσος

Φιλοξενούμενο άρθρο

Το ταξικό μίσος δεν απορρέει από μία και μόνο αστικοποιημένη οντότητα σαν να είναι συναίσθημα. Παρ’ όλα αυτά προσδιορίζει ένα αστό ως οντότητα λόγω του ότι υπερασπίζεται την τάξη του, την αστική τάξη, με το τίμημα να εκμεταλλεύεται, να κυριαρχεί και να μισεί την εργατική τάξη. Το αστικοποιημένο ταξικό μίσος είναι αυτό που κάνει τον κάθε αστό να δραστηριοποιείται κυριαρχικά υπερασπιζόμενος την διαιώνηση της ταξικής διαίρεσης και την μεταφυσική τύπου πεποίθηση ότι η εκμετάλλευση και η κυριαρχία είναι εγγενή στοιχεία όχι της τάξης του αλλά του ίδιου του ανθρωπίνου είδους. Η αστική τάξη χρησιμοποιεί το ταξικό μίσος αποκρυσταλλωμένο ως αστικό δίκαιο. Το αστικό δίκαιο εξυπηρετεί σκοπούς και συμφέροντα όχι για να ζεί κανείς αλλά για να επιβιώνει. Να επιβιώνει με το να καταστέλλει και να κυριαρχεί έναντι της εργατικής τάξης, δηλαδή σε ένα κόσμο που έχει η ίδια η αστική τάξη θεμελειώσει ως πολιτικά “ορθολογικό” λόγω του ότι συντηρεί την κυριαρχία της.

Τουναντίον, το ταξικό μίσος του προλεταριάτου είναι αυτό που καίει τα σωθικά του υπερασπιζόμενο την καθ’ ολοκληρίαν οργανωμένη διεκδίκηση της αταξικής ανθρώπινης, πολύ ανθρώπινης σοσιαλιστικής – κομμουνιστικής κοινωνίας. Ο προλετάριος μπορεί να επιβιώνει με το ταξικό του μίσος μόνο γιατί έχει κατανοήσει τι είναι και τι σημαίνει να ζεί κανείς. Όταν ο προλετάριος θα ξαναζήσει, δεν θα χρειάζεται το ταξικό μίσος γιατί πλέον δεν θα επιβιώνει αλλά θα ζεί την άρνηση των τάξεων. Γι’ αυτόν το ταξικό μίσος είναι το πλέον απαραίτητο εργαλείο της ταξικής του πάλης και εργαλιοποιείται από την εργατική τάξη ως η άρνησή του να αγαπάς εν γένει τις τάξεις.

Εντός της καπιταλιστικής παραγωγής το ταξικό μίσος γίνεται για την εργατική τάξη άλλο τίποτα παρά η οργάνωσή της. Αυτό που ενώνει βαθιά την εργατική τάξη είναι το μίσος για την ύπαρξη των τάξεων. Η επαναστατικότητά της διαπνέεται από την ανθρώπινη ανάγκη μιας αταξικής κοινωνίας με όπλο το ταξικό μίσος οργανώνοντας έτσι την ταξική πάλη.

Ο καπιταλισμός στο μονοπωλιακό του στάδιο από την άλλη, είναι η ανώτερη σάπια συνείδηση του ταξικού μίσους της αστικής τάξης που αναπαράγεται κατά την διάρκεια της καπιταλιστικής παραγωγής. Οι πρώτες ύλες φτηνές, το εργατικό δυναμικό κι αυτό φτηνό, οι εμπορευματικές σχέσεις τρέφονται από τον ανταγωνισμό και είναι τότε που η κεφαλαιοκρατική παραγωγή και συσσώρευση μεταφράζεται ως μονοπωλιακός καπιταλισμός. Ένα μονοπώλιο που γίνεται εν τέλει το θανατοποιητικό στοιχείο του καπιταλισμού. Ένα στοιχείο όμως που μπορεί και παραμένει σάπιο ως αναπαραγόμενο ταξικό μίσος εξαθλιώνοντας και αφαιμάσσοντας την εργατική τάξη μέχρι το μεδούλι. Ο καπιταλισμός δεν πεθαίνει ποτέ από τις αντιφάσεις του αν δεν είναι παρόν και οργανωμένο το ταξικό μίσος της εργατικής τάξης. Ο καπιταλισμός διαιωνίζει την κυριαρχία του, την ταξικά διαιρετική του έκφανση και το ταξικό του μίσος για να μπορεί να επιβιώνει. Με άλλα λόγια ο καπιταλισμός γίνεται μονοπωλιακός και διατηρείται σε μια κατάσταση διαρκούς θανάτου ή συνεχούς ακύρωσης του σοσιαλισμού επιβιώνοντας με το να εντείνει την αγάπη της ταξικής διαίρεσης άρα της βαρβαρότητας.

Το ταξικό μίσος του καπιταλιστή είναι μίσος για τον άνθρωπο ως άνθρωπο. Η κυριαρχία του καπιταλιστή είναι μίσος για τον άνθρωπο ως οντότητα. Η εκμετάλλευση του καπιταλιστή είναι μίσος για τον άνθρωπο ως συνείδηση. Η βαρβαρότητά του είναι η αγάπη που τρέφει για τον αφανισμό της ανθρωπότητας.

A.Πενέρης

More Stories
Για τον 13ο μισθό…