Τι μάθαμε από τον τηλεοπτικό διασυρμό του Νικήτα Κυριάκου από τον Βγενόπουλο

 

  1. Ότι η πολιτική εξαρτάται άμεσα από την οικονομική εξουσία. Άρα όποιος έχει τα κλειδιά της οικονομίας αυτός κάνει κουμάντο και ασκεί την πολιτική εξουσία.
  2. Άρα τα πράγματα δεν αλλάζουν με επικοινωνιακό τρόπο και τακτικές «ηγεμονίας» και «εκπαίδευσης» αλλά με το ποιος πραγματικά κατέχει τα μέσα παραγωγής.
  3. Ότι υπάρχουν ενδο-αστικές συγκρούσεις και διαπλοκές, βλ. Λεπτός-Φούλης-Λαϊκή-Βγενόπουλος
  4. Ότι αυτές οι ενδο-αστικές συγκρούσεις είναι φυσικό επακόλουθο του 1 και του 2.
  5. Τα «μπόνους» των τραπεζιτών είναι απολύτως φυσιολογικές οικονομικές πράξεις μεταξύ της τράπεζας και του τραπεζίτη, πχ. Σου φέρνω 30 εκατομμύρια στο ταμείο, μου δίνεις 3. Από πού ήρθαν αυτά τα χρήματα δεν ενδιαφέρουν την τράπεζα ούτε τον τραπεζίτη. Ως εκ τούτου, όσοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι το πρόβλημα είναι τα μπόνους των τραπεζιτών ενώ αδυνατούν να συμπληρώσουν ότι αυτό είναι δομικό στοιχείο του παιχνιδιού και όχι παρέκκλιση, είτε είναι σε άγνοια ή υποκριτές.
  6. Ότι υπάρχουν δύο μετατοπίσεις για το τι πραγματικά συμβαίνει στην οικονομία. Η πρώτη μετατόπιση γίνεται από τους φιλελεύθερους που προσπαθούν να μας πουν ότι για την οικονομία φταίνε τα οικονομικά του κράτους. Η δεύτερη μετατόπιση είναι από πιο αριστερίστικες αλλά και εθνικιστικές προσεγγίσεις που προσπαθούν να μας πείσουν ότι το πρόβλημα το φέρουν αποκλειστικά οι τραπεζίτες που έκλεψαν και οι διαπλοκές.

Συμπέρασμα: Ο Μαρξισμός είναι «οικονομισμός» επειδή βλέπει σαν βάση μιας κοινωνίας τις σχέσεις παραγωγής και σαν εποικοδομήματα το κράτος και τους θεσμούς.

More Stories
Ο πραγματισμός των κομμουνιστών