Το ζουμί της υπόθεσης Γιαννάκη

Αφού πιάσαμε το νήμα της εκπαίδευσης και της μόρφωσης με τα πτυχία του Γιαννάκη, κατα πόσο είναι άξιος ή αν ανελίχθηκε σε κομματικές πλάτες (που και αυτά είναι συμπτώματα του ίδιου του συστήματος), ας μιλήσουμε και για την ουσία:

  • Είναι ή δεν είναι σκάνδαλο, που σε αυτή τη χώρα εαν δεν ξοδέψεις μια περιουσία δεν μπορείς να έχεις μόρφωση;
  • Είναι ή δεν είναι σκάνδαλο, η συνεχής εμπορευματοποίηση της μόρφωσης, η μετατροπή της σε εκπαίδευση με συνταγές κεφαλαίου ύπο την μορφή σύνδεσης της παιδείας με τα επιχειρηματικά κέντρα της χώρας και του εξωτερικού;
  • Είναι ή δεν είναι σκάνδαλο, η ανάγκη για συνεχή αναβάθμιση του βιογραφικού των εργαζομένων για να ανταγωνιστούν για τις λίγες καλές θέσεις εργασίας (εννοείται στη διάθεση του μεγάλου κεφαλαίου), με αποτέλεσμα το φούσκωμα των κολλεγιακών μονάδων που πουλάνε κυριολεκτικά χαρτιά με το κιλό;
  • Είναι ή δεν είναι σκάνδαλο, το γεγονός ότι η πλειοψηφία των πλαστών πτυχίων έχουν κανονικά τις υπογραφές και είναι καθαρογραμμένοι οι βαθμοί ενώ πολλοί είναι οι πτυχιούχοι που δεν έχουν γράψει ούτε και μια εργασία οι ίδιοι;
  • Είναι η δεν είναι σκάνδαλο, που το κεφάλαιο έχει κυριολεκτικά ξεζουμίσει τις περιοχές των ιδιωτικών κυρίως πανεπιστημίων με εστίες πολλών εκατομμυρίων, έμφαση στην φοιτητική (καταναλωτική/lifestyle) ζωή και συνεχή πτώση στο επίπεδο γνώσης;
  • Και τέλος, είναι ή δεν είναι σκάνδαλο, οι επενδύσεις στην παιδεία να μην γίνονται για την παιδεία αλλά για την υφαρπαγή υπεραξίας, να γίνεται με μορφές απασχόλησης λάστιχο, τρίμηνα – εξάμηνα και πρότζεκτ του χρόνου, με εργαζόμενους στον κλάδο να αναγκάζονται είτε να σιωπούν είτε να μπαίνουν σε κλίκες για την εργασιακή τους επιβίωση;

Η αποσύνδεση των συμπτωμάτων από την ρίζα και ουσία των πραγμάτων είναι ένας εύκολος τρόπος να κεφαλαιοποιήσει κάποιος πολιτικά οφέλη, χωρίς να αγωνιστεί για την εξαφάνιση αυτού που προκαλεί τέτοια φαινόμενα.

Όταν τελειώσουν οι εκλογές, πείτε και σε μας τι είναι και δεν είναι σκάνδαλο τελικά, το νήμα και το ζουμί της υπόθεσης. Εδώ θα είμαστε…

Cover illustration: Academic Capitalism by Øivind Hovland
More Stories
Ο Βίκτωρ Σερζ για τη δολοφονία του Καρλ Λίμπκνεχτ και της Ρόζας Λούξεμπουργκ στο Βερολίνο (15/01/1919)