Χρέος μας να στηρίξουμε τους Κομμουνιστές στην Ελλάδα

Update:Τι σημαίνει κομμουνιστής:

Μετά το κοινό ανακοινωθέν όλων τον πολιτικών αρχηγών, πλην ΚΚΕ, που στηρίζει συμφωνία με βάση τις προτάσεις Γιούνκερ δεν χρειάζονται πλέον τόσα σχόλια για την στάση της αριστεράς και των κομμουνιστών. Είναι ξεκάθαρη στο γεγονός ότι ενώ το ΚΚΕ δεν στήριξε το όχι στο δημοψήφισμα είναι το μόνο κοινοβουλευτικό κόμμα που παρά την διαφωνία και χωρίς να αλλάξει γνώμη για την στάση που κράτησε, όχι μόνο σέβεται την απόφαση που πήρε ο λαός αλλά την υπερασπίζεται. Όπως δήλωσε ο Δ. Κουτσούμπας: ”Η διαφωνία μας έχει να κάνει και με τις εκτιμήσεις για το πώς εκλαμβάνουμε την ετυμηγορία του ελληνικού λαού χτες, αλλά κυρίως με την πορεία και την τακτική της διαπραγμάτευσης, που εισηγείται η κυβέρνηση και αποδέχονται τα άλλα κόμματα, τουλάχιστον στο γενικό της πλαίσιο και στη γενική της κατεύθυνση. Δεν έχει εξουσιοδοτήσει κανένας κανέναν να πάει να υπογράψει νέα μνημόνια, νέα επώδυνα μέτρα για το λαό μας.

——-

Πολλοί φίλοι, αριστεροί και μη, καλοπροαίρετοι και μη, προσπαθούν είτε να καταλάβουν είτε να κατακεραυνώσουν τις αποφάσεις του ΚΚΕ. Το πως είναι δομημένο το ΚΚΕ είναι ξεκάθαρο και δεν μπορεί να αγνοείται από όσους επιχειρούν αναλύσεις. Να εξηγήσουμε λοιπόν το εξής και σε αυτούς που έχουν κατανοήσει τι θέλουν να μας πουν οι σύντροφοι μας στην Ελλάδα, αλλά και σε αυτούς που απλά προσπαθούν να προβοκάρουν.

Ένα Κομμουνιστικό κόμμα γνωρίζει πως η πλειοψηφία είναι πολιτικός και όχι αριθμητικός όρος. Είναι επίσης λανθασμένη η αντίληψη ότι ένα ΚΚ ερμηνεύει την ορθότητα της πολιτικής του γραμμής και εκτίμησης με βάση τα εκλογικά ποσοστά είτε σε αστικές εκλογές είτε σε δημοψηφίσματα ραφιναρισμένα όπως χθές. Αυτό που δίνουν τα εκλογικά αποτελέσματα είναι μια αντανάκλαση της δουλειάς που γίνεται σε καθημερινό επίπεδο, στην προσπάθεια αφομίωσης της γραμμής του μέσα στο λαό και ειδικά το κομμάτι της κοινωνίας με το οποίο παλεύει, την εργατική τάξη και τα ευρύτερα λαικά στρώματα.

Γι’ αυτό το λόγο η προσπάθεια να καταγραφούν τα ποσοστά ως ταξικά, μπορεί να είναι αντιθέτως μια αντανάκλαση του πως έχουν απορροφήσει τα χαμηλά στρώματα την καιροσκοπική και οπορτουνιστική σκοπιά. Είναι ένας μετρητής του πως τα λαικά στρώματα έχουν μειώσει τις απαιτήσεις τους ή και δεν ενδιαφέρονται εαν το όχι τους μετατραπεί το επόμενο κιόλας πρωί σε ναι σε άλλο μνημόνιο.

Θεωρείται δεδομένο σε όσους έχουν σχέση με Μαρξισμό-Λενινισμό πως σε συνθήκες καπιταλισμού – και ειδικά σε αυτή την φάση με τον αντικομμουνιστικό παροξυσμό και την έλλειψη αντίπαλου δέους – ότι η κομμουνιστική συνείδηση θα είναι μειοψηφία. Οι κομμουνιστές δεν έχουν αυταπάτες για το είδος του αγώνα που κάνουν μέσα σε τέτοιες συνθήκες, ούτε θεωρούν πως ο ετεροκαθορισμός – η ταύτιση δηλαδή του τι είσαι με βάση το τι λένε οι άλλοι για σένα –  θα κάνει το λαό κομμουνιστή.

Το ταξικό κίνημα στην Ελλάδα, το ΚΚΕ είχε μπροστά του μια δύσκολη απόφαση, αλλά παρόλα αυτά η πολιτική του γραμμή και αντίληψη όχι μόνο δεν κατέρρευσε αλλά επιβεβαιώνεται καθημερινά από την πραγματικότητα. Ήδη ο πρωθυπουργός της χώρας είχε δηλώσει από το προηγούμενο βράδυ πως αυτό το όχι δεν του δίνει εντολή ρήξης αλλά διαπραγματευτικό χαρτί που εγγυάται την παραμονή στο Ευρώ. Το γεγονός ότι πολλά ΜΜΕ και μια μεγάλη μερίδα της αστικής τάξης ήθελαν τελειωμένο τον ΣΥΡΙΖΑ (σε καμιά περίπτωση όλοι, πχ ο Γιαννακόπουλος από τις φαρμακοβιομηχανίες στήριξε το κυβερνητικό όχι όπως και διεθνείς αστοί οικονομολόγοι) δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι έχει φιλολαικές πολιτικές, ο ίδιος διαμηνύει σε κάθε περίσταση ότι υποστηρίζει την “υγιή επιχειρηματικότητα” και την εθνική ενότητα. Τις προτάσεις που είχε επίσημα καταθέσει η κυβέρνηση στην Τρόικα την τελευταία βδομάδα θα τις ζήλευε και η πιο νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση. Δεν έπαψε να προσπαθεί να πείσει ότι προσπαθεί να σώσει την Ευρωενωσιακή και Νατοική κατεύθυνση της χώρας από τους ”ακραίους”, αρκεί να υπάρξει μια ελάφρυνση του χρέους με βάση και τις προτάσεις του ΔΝΤ.

Τα συμφέροντα που παίζονται είναι τεράστια αλλά η βασική προυπόθεση για να συνεχίσει το παιχνίδι μεταξύ των ενδο-καπιταλιστικών ανταγωνισμών, είτε μεταξύ Γερμανικών και Αμερικανικών μονοπωλίων είτε μεταξύ Ελληνικών, είναι να παραμείνει η Ελλάδα όχι μόνο σε καπιταλιστική τροχιά αλλά και σε ”δυτική” τροχιά, εντός Νατοικού πλαισίου και ΄΄δυτικής΄΄ ιμπεριαλιστικής πυραμίδας. Η αστική εξουσία θα κάνει τις απαραίτητες αλλαγές στο κυβερνητικο σχήμα για να επιβιώσει, ανεξαρτήτως ονόματος και πολιτικού προσήμου, όπως έκανε και με τον Γιώργο Παπανδρέου ή ακόμα και ένα τόσο αγαπητό της παιδί όπως ο Μπερλουσκόνι στην Ιταλία. Ο λαός δεν μπορεί να στοιχηθεί πίσω από καμιά πρόταση της αστικής εξουσίας σαν την λιγότερο κακή, ούτε μπορεί να υπάρξει δυναμική μέσα από τέτοιες αντιλήψεις.

Η θέση του ΚΚΕ ότι σημασία έχει η ισχυροποίηση της συμμαχίας της εργατικής τάξης και των ευρύτερων λαικών στρωμάτων ενάντια σε όλα τα μονοπώλια, είναι σωστή ασχέτως με το πόσο έχει εμπεδωθεί μέσα στο λαό στην παρούσα φάση. Η εμπέδωση του μηνύματος έχει να κάνει και με την αντικειμενική αρνητική κατάσταση και συσχετισμούς αλλά και την συνεχή υπονόμευση του ταξικού κινήματος από κυβερνητικούς “αριστερούς” και όχι μόνο. Είναι πασιφανές ότι όλα τα κινήματα που μεταξύ άλλων βοήθησαν τον Σύριζα να ανέλθει στην κυβέρνηση έχουν σβήσει. Δεν μπορούμε να βλέπουμε τα πράγματα μόνο κοντόφθαλμα αλλά συνολικά και σε βάθος χρόνου.

Η ανάκτηση όλων των απωλειών, άρα κατάργησης όλων των μνημονίων και των εφαρμοστικών τους νόμων, είναι ζήτημα κεντρικό. Η λιτότητα σε χώρες όπως η Ελλάδα δεν είναι βίτσιο της μιας ή της άλλης ομάδας, είναι αναγκαιότητα της αναζωογόνησης της καπιταλιστικής ανάπτυξης σε συνθήκες βαθιάς κρίσης. Ως εκ τούτου η ανάκτηση των απωλειών στην ουσία τους δεν μπορεί να γίνει μέσα στην Ε.Ε με καπιταλιστική διαχείριση στα μέσα παραγωγής, αλλά μόνο με αποδεύσμευση από την Ε.Ε και κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, μόνο με Σοσιαλισμό.

Δεν μπορεί να χτιστεί δυναμική ρήξης, με υλικά που ευνοούν την στήριξη της αστικής εξουσίας, όπως έλεγε και ο Λένιν,

«Αυτήν ακριβώς τη διαλεκτική ποτέ δεν μπόρεσαν να την καταλάβουν οι προδότες, οι χοντροκέφαλοι και σχολαστικοί της Β΄ Διεθνούς: το προλεταριάτο δεν μπορεί να νικήσει αν δεν κατακτήσει με το μέρος του την πλειοψηφία του πληθυσμού. Αλλά να περιορίζεις ή να εξαρτάς την κατάκτηση αυτή από την απόκτηση της πλειοψηφίας των ψήφων στις εκλογές μέσα σε συνθήκες κυριαρχίας της αστικής τάξης σημαίνει αθεράπευτη βλακεία ή καθαρή εξαπάτηση των εργατών. Το προλεταριάτο, για να κατακτήσει την πλειοψηφία του πληθυσμού με το μέρος του, πρέπει, πρώτο, να ανατρέψει την αστική τάξη και να πάρει την κρατική εξουσία στα χέρια του. Πρέπει, δεύτερο, να εγκαθιδρύσει τη Σοβιετική εξουσία κάνοντας θρύψαλα τον παλιό κρατικό μηχανισμό, υποσκάπτοντας έτσι με μιας την κυριαρχία, το κύρος, την επιρροή της αστικής τάξης και των μικροαστών συμφιλιωτιστών μέσα στις μη προλεταριακές εργαζόμενες μάζες. Πρέπει, τρίτο, να εξαλείψει την επιρροή της αστικής τάξης και των μικροαστών συμφιλιωτιστών στην πλειοψηφία των μη προλεταριακών εργαζόμενων μαζών, ικανοποιώντας επαναστατικά τις οικονομικές τους ανάγκες σε βάρος των εκμεταλλευτών»*

Σε αυτό το στόχο είναι ουσιαστικά συγκεντρωμένοι μόνο οι Κομμουνιστές στην Ελλάδα και είναι χρέος κάθε (Κυπραίου) Κομμουνιστή στον κόσμο να τους στηρίξει.

Σημειώσεις:

*Β. Ι. Λένιν: «Απαντα», εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», τ. 40, σελ. 14.

 

 

More Stories
Κάτι είναι σαπισμένο στην δημοκρατία σας …